صبحی چنانم...

میریزه سقف دنیایی که تو ستونش نباشی.
روی تخت نشستم بی حس- صبحه باز- صبحه و من دارم فکر میکنم با امروزم چطوری روبرو شم!?

یکی درونم میگه "نترس"

یاد امیر میفتم. کنارش وسط هال دراز کشیده بودم و اشکهاش رو پاک می‌کردم. می‌گفت می‌ترسم و من بهش می‌گفتم نترس!

می‌گفت: دنیا بدون تو کنار من تموم میشه، مثل مرگ میمونه...

و من بهش میگفتم: که نه مرگ نیست، نترس. من کنارت هستم تا هر وقتی که بخوای – نگفتم تا وقتی که بخوام،چون فکر میکردم که نمیخوام-

گفتم تا "هر وقتی بخوای" و از یه جایی به بعد نخواست دیگه و من رفتم.

یاد گرفت که با این دوری کنار بیاد. بهش یاد دادم که با این دوری کنار بیاد و اومد. گفت: چرا خونه نمیگیری بری؟

گفتم: میخوای برم؟

گفت: تکلیفم نامعلومه، برو دیگه....

رفتم. در عرض یک هفته رفتم. در سکوت و تنهایی و بدون اشک – در ظاهر البته –

طوری رفتم که هیچ کس نمی‌رفت. در عرض یک هفته وسایلم رو جمع کردم و خونه رو ترک کردم. هیچ‌کس نمی دونست. فردای اثاث‌کشی رفتم شرکت انگار نه انگار که اتفاقی افتاده. زندگی جریان داشت هنوز و من نمیفهمیدم چرا؟ باید سقف دنیا میریخت!

باید دنیا خراب میشد. باید گریه می‌کردم.

باید گریه می‌کرد.

چرا پشت سرم گریه نکرد؟ گریه کرد و به من نگفت؟ دلم میشکنه اگر گریه نکرده باشه و دلم بیشتر میشکنه اگر اون شب گریه کرده باشه!

به خودم میگم نترس. نخواست دیگه کنارش باشی. اگر بخواد هستی. فقط باش. یاد بگیر که باشی. قوی باشی. که موقع خواستن و نیازش بهش کمک کنی. فقط نترس!

جایی باش که باید باشی. اروم باش. حل شو. نترس.

آروم میشم از شنیدن کلمه "نترس" با صدای امیر توی سرم. و دلتنگ اون صدا میشم. چند روز پیش ویدئویی رو می‌دیدم که توش داشت آواز می‌خوند و من زیرش نوشته بودم "کوه بدون صدای تو نمیشه"

حالا امیر نیست و کوهها هستن. سقف دنیای بیرون نریخته اما دنیای من- خونه من- همون خونه ای که زیر سقفش دراز کشیده بودم و امیر رو آروم میکردم...

میریزه سقف دنیایی که تو ستونش نباشی و ..... ریخته دنیای من

ولی صدای تو- هر چند دارم فراموشش میکنم- به من میگه نترس!