
از ددلاینم دو روز گذشته.
پنجشنبه پیش با خودم قرار گذاشتم که تا روز دوشنبه خوب شم و اگر نشدم خودم رو راحت کنم. ساعتهای زیادی رو توی نت دنبال بهترین روشها گشتم. کمدردترین که نکنه از ترس دردش منصرف شم.
فکر کردم به عنوان اولین آسیبی که به جسمم میزنم اول از همه تمرین کنم سیگار رو روی پوست دستم خاموش کنم. با خودم فکر میکردم که اگر این آسیب رو بتونم به خودم راحت بزنم پس هر کار دیگهای رو میتونم بکنم.
ولی دلم نیومد. 5 تا سیگار روشن کردم و تا ته کشیدم و دلم نیومد روی دستم خاموش کنم. با خودم فکر کردم "خاک بر سرت" هنوز اینقدر سیر نشدی که فقط خودت رو بسوزونی.. چرا فکر میکنی به ته خطت رسیدی!
از بلوف زدن بدم میاد.
بدم میاد که اینا که میگم الکی باشه.
بدم میاد که ادعای یه چیزی بکنم و انجام ندم. واسه همین هم از خودم شاکی شدم.
شاکی که چهقدر سختجانی.. رها کن بره بابا
و هنوز دو دستی به این زندگی چسبیدم!
دوروز از ددلاینم میگذره!
شب قبل از ددلاینم به این فکر کردم که الان حالم بهتره - بهتر از پنجشنبه حداقل - و لزومی نداره الان این کار رو کنم. بعد به اون روم که ناراحت شده بود که تو به من قول داده بودی و پس چی شد و اینا گفتم "هر موقع اراده کنی و بخوای هست"
چیزی که بهش زیاد فکر میکنم پیمانه. از خسته بودن و رفتن بهش گفتم - از تصمیم قطعی نه! نباید بدونه، بدونه نمیذاره- انقدر گریه کرد و گریه کرد و گریه کرد که مردم براش- بیحال افتاد و شروع کرد به لرزیدن و نفس نکشیدن
توی دلم گفتم کی میخواد بغلت کنه وقتی بیای ببینی نیستم! کی آرومت کنه عشق؟ کی؟
و دلم سوخت و از خودم بدم اومد
از ضعیف بودنم برای خوب شدن-
این حسیه که زیاد دارم- گیر کردم
گیر کردم
نه راه پس دارم و نه راه پیش
نه جلو میرم و نه میتونم به عقب برگردم
گیر کردم: برای خوب شدن بیش از حد ضعیفم و برای شکستن و خرد شدن بیش از حد قوی
گیر کردم وسط این حال
دو روز از ددلاینم گذشته و عصر چهارشنبه است و من حیرونم. حیرون از هفتهای که مثل یک قرن گذشته برام
حیرون این که ددلاین بعدیم کی باشه. ددلاینم یا مایل استونم مثلا! برای خودم یه چیزی رو ست کنم و بگم اگر این شد پس تمومه دیگه
چه قدر سخت میگیریم زندگی رو... مگه اومدن ما فقط بر اساس یک تصادف نبوده- چرا رفتنمون نباشه؟
و کجاست این DEAD-LINE نهایی!