پیاده سمت خونه خواهرم راه میفتم. ساعت 8 شبه. تاریکه چون پاییزه. خیابون، خیابونِ قدیمیه. هوا، هوای پاییزیِ آشناست. یادِ مکان و زمان مشابهی در گذشته. همین خیابون رو داشتم میرفتم پایین. 8 شب بود. تاریک بود و سرد، مثل همین الان. خسته نبودم، با اینکه تا دیر شرکت بودم خسته نبودم، دلگیر ولی.. تا دلت بخواد. ماه نزدیک به کامل بود و من دلبسته به ماهِ خودم و در حسرتش. دلگیر بودم که ندیده بودمش. که وایساده بودم بتونم باهاش کلمهای حرف بزنم و هیچوقت فرصت نمیشد. دلگیر و دلبسته خیابون رو میرفتم پایین.
نگاهی به ماه و آهی و ..... یاد مهمونهایی افتادم که امشب میومدن خونه. فکر کردم براشون کتلت درست کنم برای شام. "کتلت با گوجه و سیب زمینی سرخ شده و کته برنج ایرانی". بینیام از بوی خوبِ برنج پر میشه و حسرت تهِ دلم وول میخوره.
میپیچم توی خیابونِ خونه. خرید میکردم اون شب. ماست و زیتون پرورده، نون و وسایل سالاد، میوه - دستم سنگینه و زیر لب غرغر میکردم. از پیرمرد بقال سرکوچه دلستر خریدم، دوغ نه. به لطف پدر همیشه دوغ خونگی داشتیم. به اینکه کنار غذا ترشی و خیارشور بذارم فکر کردم. و شورترشی. پاییزه و دبههای ترشی به لطف مادرها پر. چه وفور نعمتی!
گفتم: سالاد شیرازی هم درست کنم، با کتلت خیلی میچسبه. بوی سالاد شیرازی و نعنا پر میشه توی ریههام. پیچیدم توی کوچه. یادم از خریدهایی که کردم سنگینه ولی دستام خالی توی جیبهام. یادمه قدمهام رو تندتر کردم که زودتر برسم بتونم یه کم خونه رو مرتب کنم و به همین خاطر کمی تندتر راه میرم. روبروی خونهام. چراغش روشنه و پنجره نیمهباز. با خودم فکر میکنم لابد «س» داره سیگار میکشه که توی این سرما پنجره رو باز گذاشتن. خیالم راحت میشه که حتما «س» خونه رو مرتب کرده و خیالم یه نفس عمیق میکشه و لبخند رضایت روی لبهاش نقش میبنده.
بدون توقف از جلوی خونه رد میشم. خیالم نگاهش به پشت سر بند مونده و متعجب که چرا نرفتیم تو.... پس مهمونی و شام و ... اینا چی شد!؟
من مسیرم رو به سمت خونه خواهرم ادامه میدم. مقصدم رو میدونم. میدونم که نه «الف»، نه من، نه «س» و نه مهمونهای من اون شب تو اون خونه نیستن. میدونم که شامشون احتمال زیاد "کتلت و گوجه و سیب زمینی سرخ شده و کته ایرانی" با سالاد شیرازی و ماست و ترشی و زیتون پرورده نیست. مقصدم معلومه و میرم سمتش.
بعد 50 متر انگار یکی یقهام رو میگیره و من رو متوقف میکنه. خشک میشم درجا. چرا؟ چرا واینستادم؟ چرا کسی توی اون خونه نیست؟ کجا دارم میرم؟ کی رفتم؟ با این سرعت کجا رفتم؟ چرا رفتم؟ چطوری خبر ندارم که آدمای اون خونه کجان؟ همونجا کنار کوچه روی زمین میشینم و فشار میدم قلبی رو که این همه درد گرفته. نمیذارم تبدیل به اشک شه. نمیخوام دوباره با چشمهای گود افتاده از اشک برم پیش مامان و بابام. نمیذارم اشک شه.
دستم رو به دیوار میگیرم و بلند میشم. میگم با خودم "حالا که گذشته و گذشتیم، تو هم بگذر"
خیالم فکر میکنه که "کاش بیشتر وقت داشت امشب تهچین مخصوص درست میکرد" و به خودش قول میده این هفته یه شب تهچین درست کنه و بچهها رو دعوت کنه. از سادهلوحیش خندهام میگیره و راهم رو ادامه میدم. با همون سرعت قبلی...... انگار نه انگار!