در احوالات بعد از جدایی خیلیها خیلی چیزها گفتن. خیلی فیلمها ساخته شده از دعواها و کشمکشها، از خودخواهیها و خودبینیها... اما چهره واقعی رنج جدایی سخت به تصویر کشیده شده.
فیلم marriage story رو میدیدم. نه اینکه فیلم خوبی باشه که خیلی جاهاش میلنگه و روی اعصابه. ولی توی چندتا صحنهاش استیصال و رنج درد بعد از جدایی رو خوب به تصویر کشیده، هرچند رنجی که به تصویر کشیده یک دهم چیزی نیست که در حالت واقعی احساس میکنی.

سختترین بخش قضیه بغض و پشیمونی هست که زیر بیتفاوتیات پنهان میکنی که نفهمه شک داری.. که دوباره دلگرم نشه. اینکه سعی میکنی مثل یک تیکه سنگ با اطمینان و بیاحساس رفتار کنی و درونت هزارهزار رودخونه اشک جاریه.. سیلی که هنوز آثار ویرانیاش هست و از بین نرفته
برای منی که عالم و آدم ازم دور بودن و نزدیکتر از یارم کسی رو نداشتم به تنهایی این بغض رو یدک کشیدن خیلی سخت بود. توی تنهاییها روی خودم چنبره زدن و ریختن و ریختن و هر لحظه فروریختن! آواری که هنوز آثار ویرانیاش هست و از بین نرفته
مثل یک صخره جلوی امیر میایستادم و لحظهای بعد توی گوشه دستشویی روی زمین با بغض و گریه به خودم میپیچیدم.
لحظههای دلتنگی... لحظههای دلتنگی برای همه از دست رفتهها.. .لحظههای دلتنگی برای روزهای خوش قدیم- برای خندهها - خاطرات خوش که مثل آب راه گرفتن از دستت میرن و تو نمیتونی نگشهون داری... که برای نگهداشتنش از این طوفان ویرانه تو کافی نیستی... طوفانی که هنوز هست و میوزه و آثار باقیمونده رو با خودش میبره.
لحظههای عذاب وجدان - عذاب وجدان برای قلبی که شکستی... چشمهایی که به اشک نشوندی. دستی که رها کردی. که خواهش میکرد رها نکنی و تو وسط مه غلیظی که داشت خفهات میکرد حتی نمیتونستی پیداش کنی چه برسه به اینکه اون دست رو بگیری.
سردرگمیهای بعد جدایی- سردرگمی به خاطر از دست دادن تصویری که دورنمای زندگی آیندهات بود. که این تصویر رو با هم میساختید و یکهو این تصویر غیب میشه و هیچ. تو هستی و تو... بدون گذشته - که خاطرات گذشته از دستت رفتن- و نه آیندهای - که تصویر آیندهات با زندگی مشترکت از هم پاشیده -
زیاده قصه این جدایی... زیاده رنجش... زیاده نگفتههاش
رنجش منعکس شده توی "طلاقنامه" هایی که گاهی روزها خطاب به تو مینوشتم و باهاش گریه میکردم و از ترس اشک و بغض سنگینش هیچوقت دوباره نخوندمش. شاید روزی جرات کردم و دوباره اون فولدر رو باز کردم و اینجا منتشرش کردم.
بغض عجیب این روزها و تو که کنارم نیستی. نیستی تا با هم به این همه عصبانیت فحش بدیم ناامید شیم، به هم امید بدیم. ناراحت شیم حرف بزنیم آروم شیم. دست هم رو بگیریم و برای یک لحظه حس کنیم که خوبه وسط این سال بلوا همدیگه رو داریم. بخندیم و قوی شیم برای روزای تلخی که میان. که وقتی پشتت گرمه از طوفان چه باااک