
کرونای عزیز سلام
الان که این نامه به دست تو میرسه نمیدونم به دیدار هم نائل شدیم یا نه ولی امیدوارم حداقل اگر دیدار داشتیم با هم دیدار مفصلی بوده و دوا و درمون نتونسته منجر به جدایی من و تو بشه.
کرونای عزیز، تو رو خدا برای ما فرستاده که یه کم از بار سنگین این روزا کمک کنی. کرونای عزیز، نمیدونم چهقدر در مورد شرایط زندگی توی ایران میدونی ولی یه دلیل اینکه اونقدر که باید ملت ازت نترسیدن به خاطر اینه که بلایی که تو سرشون میاری از زندگی عادی که خیلیاشون دارن بهتره. تازه تو که خوبی. بلایی سر آدم نمیاری. یه سرفه است و تب. فوقش تنگی نفس. کرونای عزیز، این مردم بدبخت نفسی ندارن که نگران تنگیاش باشن.
قضیه اینه که تو برای یک ویروس جدی بودن توی این مملکتی که سر یه تشییع جنازه و نمایش همبستگی ملی 50 نفر میمیرن زیادی شوخی هستی. تو هنوز خیلی کار داری تا به پای اون مامور پدافند برسی که 176 نفر رو با موشک توی آسمون زد. اونم کی، درست در لحظه حساسی که از پریدن و مهاجرت شاد بوده دلشون. که تازه همون مامور هم گویا گردنش از مو باریکتر بوده.
کرونای عزیز، افسرده نشو. عجیب نیست اینجا اگر آدمها تحویلت نگیرن خیلی. در عوضش فرستادیمت توی چهارتا کشور درست و حسابی که تا دلت بخواد هول برشون داره و برات بروشور چاپ کنن و قرنطینه کنن و تو هم حال کنی که خیلی خطرناکی.
کرونای عزیز، کاش جدیتر بودی و حداقل خیالمون راحت میشد که بلای آخری. خدا هم انگار جادوش ته کشیده و دیگه نمیتونه عذاب درست و حسابی نازل کنه. واسه همین داره خرد خرد میزنه. شاید هم روحیه سادیسمیاش اوت کرده و میخواد زجرکشمون کنه ولی انصافا تو مردونگی کن کرونا. ببین بین این همه آدم همونهایی رو بردار ببر که زندگی براشون از جهنم هم سختتره. اونایی که امید دارن، اونایی که دلی برای بستن دارن، اونایی که آرزویی برای فرداشون دارن، رو راحت بذار. دسته بعدی هم اونایی رو ببر که مثل زالو افتادن روی زندگیمون و دارن امید و آینده و زندگیمون رو میبلعن.
کرونا، تو ویروسی. میگن نباید از ویروس انتظار زیادی داشت. ولی انصافا حالا که اومدی یه جوری پاک کن گند این سال 98 رو که وقتی از این قرنطینه لعنتی آدما دراومدن چشمشون به یه سال خوب و روز خوب روشن شه. اصلا هر کسی که این سال تباه 98 رو تنش زخم گذاشته بردار ببر. بذار فقط سرخوشا بمونن.
خلاصه که ادم باش کرونا. آدم باش و این بار بی من نرو!