اولین

این اولین پستمه.

قبلا عادت داشتم فکر کنم اولین‌ها باید خیلی خاص و استثنایی باشن. اینکه هر شروعی رو مثل یک مراسم ویژه به انجام برسونیم و با شکوه باشه و .....

انگار از بچگی من رو برای بزرگداشت اتفاق‌های کوچیک - هر چه قدر کوچیک - تربیت کرده باشن.

ولی الان خسته‌تر از اونی هستم که حوصله مراسم و بزرگداشت و شروع طوفانی داشته باشم. ترجیحم اینه بدون قیل و قال و سروصدا یه گوشه‌ای بشینم و کلمه‎‌هایی که نمی‌تونم به زبون بیارم رو ببافم به هم.

حقیقتش اینه که من در سن سی‌سالگی فهمیدم که لال هستم. لال در بیان کلمات و حرف‌هایی که من رو خفه می‌کنه. اینه که این حیات خلوت رو ساختم برای درهم بافتن و بافتن و بافتن....

قبلا هم می‌بافتم ولی توی گوشی و یه فولدر خصوصی توی این لپ‌تاپ و اون لپ‌تاپ و دراپ‌باکس و saved messageهای تلگرام و .... یه آن به خودم اومدم دیدم که همه جا شده نوشته. الان میخوام همه‌اش رو اینجا جمع کنم....

نه به امید خوندن و خونده شدن و لایک گرفتن. فقط برای گفتن. برای اینکه گفتن و حرف زدن در یک جای عمومی برام بشه عادت....

کوتاه بگم در معرفی خودم:

من رویا می‌کنم. رویا می‌کنم و یک آن تصمیم می‌گیرم که رویاهام رو رها کنم یا محقق.

من تصمیم می‌گیرم. تصمیم‌های سخت رو راحت‌تر می‌گیرم و اگر الان این همه زندگی‌ام به فناست به همین دلیله.

من سفر می‌کنم. سفر می‌کنم به هرجا که دستم برسه - که البته دستم هنوز خیلی کوتاهه- سفر می‌کنم در زمان و سفر می‌کنم در خاطراتم.

همین نیستم ولی همه این‌ها هستم و تموم نیستم!