خب. لحظات باختنتان را بخاطر بیاورید
کفری،بی اعصاب،ستیزه جو
حال این حالت هارا با حال و هوای فعلی خود مقایسه کنید.
میبینید اگر بخواهیم حساب کنیم انگار که ما دائما بازندهایم
چون دائما کفری بی اعصاب و ستیزهجو هستیم
انگار ما افکارمان حبس شده اند.
انگار درون شهر مغزمان خوشحالی و خرسندی گدایی بیش نیستند. و در آن شهر پر از تلاتم هیچ کس به آنها اهمیت نمیدهد. اگر بخواهم جوری بگویم ک متوجه شوید. مانند قشر بسیار ضعیف جامعه خودمان.
صدایه مان درون زندانه حنجره مان گیر افتاده.
هر چقدر در تلاش است که خودش را آزاد کند
نگهبانی به اسم بغض که انگار از غرور ساخته شده است
آن را سرکوب میکند.
اما در این همه شلوغی فقط میتوان به یک چیز اعتماد کرد.
آن هم چشمان هستند.
بله همان دیدگان کوچک و فسقلی حقیقت در دلشان است.
ولی خوشحال نشوید. آنها دهانی برای اعتراض و فاش کردن حقیقت ندارند.
آنها فقط متمرکز میشوند.
و نهایت منظورشان را فقط به همین گونه میتوانند ابراز کنند.
مثالش
نگاه مادرتان به شما
نگاه معشقوتان
نگاه کودکان کار
نگاه یک مادر به نوزادش
گاهی نگاه خودتان در آیینه
ونگاه هایی دیگر ک در کلمات گنجانده نشده اند.
نویسنده:حسام قوی
به پیج اینستاگرام بنده هم سر بزنید♡
Instagram:hsm_.gh