حالا کاغد و قلم جلوی من است
اما واقعا حیرانم
از اینکه،خب چ بنویسم
اصلا از چ بگویم
مگر خودمان نمیبینیم
مگر خودمان متوجه افتضاحی ک در جامعه موج میزند نمیشویم
مگر از آنجا ک شما نگاه میکنید اختلاف طبقاتی دیده نمیشود
مگر کودک گرسنه را ندیدید ک به دستان کودکی نگاه میکرد ک آن کودک در ماشین پدرش نشسته و از گاز زدن ب ساندویچش لذت میبرد
مگر دختر دم بخت را ندیدید ک اول فقط جهیزیه نداشت. بعد ارام ارام بد کاره شد. آن هم نه ب خواست خودش. ب خواست جایگاهش در این جامعه
مگر پسر جوان را ندیدید ک دنبال شغل بود ک ماشین بخرد اما دزد شد. و در اخر اعدام
مگر پدر را ندیدید ک تماماً سختی کشید و خانواده اش را با چنگو دندون حفظ کرد. اما فرزندان پدر بی پول را دیگر پدر صدا نمیزدند
مگر مادر را ندیدید ک خدمتکار انسان های پولدار بود.
مگر کارگر را ندیدید ک هر روزش را با نام خدا شروع و با کفر و گلایه از بی پولی و بی کاری تمام میکرد
مگر گرسنگی های شبانه روزی را ندیدید. در عین حالی ک سگی دست پرورده گوشت میخورد
مگر مریض هارا ندیدید ک مدوا شدند اما پول ترخیص را ندارند
مگر مریض هارا ندیدید ک حتی پول برای درمان را ندارند
مگر ندیدینش آن را ک آخرین شب عمرش را در اتاقی سه در چهار سپری میکند و با اذان صبح میمیرد.
مگر حرف هایش با خدا غیر قابل پیش بینی است
مگر ندیدید ک برای تماشای مرگش. چهار صبح با تخمه و تنقلات می آیند
مگر حس نمیشود لحظه ک طناب را دور گردنش حس میکند
مگر نمیشنوید. حرف هایی را ک زنی بد کاره بعضی شب ها با خدا میگوید.ب همراه گریه
مگر کسی پسر نوجوان را ک فرزند طلاق بود. و دائماً حسی ترکیبی از انگیزه و نا امیدی درونش پخش میشد را درک کرد؟
مگر کسی فهمید او چه میگوید. چرا میگوید. و در ذهنش چی هست.
مگر نمیدانیم،که من بنویسم. هان؟
نویسنده:حسام قوی