کوزه خالی

قدر آن باشد که قدر افزون کند
قطره های باده را جیحون کند

یا رب ای سلطان جان بی بدیل
باش ما را ای شهنشه خود کفیل

کوزه ما خالی به دریا می بریم
پر کن ای سلطان و ای بحر کریم

ما به صورتها ببستیم این رسن
زین سبب از ما بر آمد صد محن

ما بدین صورت گرفتار آمدیم
کیسه خالی خود به بازار آمدیم

اندر این سوقی که معنا میخرند
اندر این بحری که گوهر می برند

ما تهی دستیم و مسکین از ثمن
باده ها خالی و دستی بی رسن

ای خدا بفکن رسن ها زان کرم
تا برآییم از چه و سجن و عدم

هست گردیم ای شها از هست تو
مست گردیم از شراب دست تو

قدر ما را قدر میکن ای شها
خاک ما را بدر خود کن از عطا

کوزه ها خالی به میدان آمدیم
تشنه از صحرای سوزان آمدیم

آب خواهیم ای تو دریای پر آب
خسته ایم از وادی سرد و سراب

جام ما پر کن ز دریای سخا
گر وفا بنهاده ایم ای خوش وفا

ما ز عهد خویش غافل مانده ایم
از قطار و کاراوان جا مانده ایم

هین بکش ما را که اندر چاه تیر
همچو زندانی شدیم از خود اسیر

یا رب ای سلطان بزم قدر و شب
پر کن این دم کوزه هامان از طلب

در طلب ما را بکش تا صدر جان
وارهان ما را ز صد خسرو زیان

دست ما گیر و ببر تا پیش خود
تا رها گردیم از آن صد بود و شد

گر تو خواهی قدر ما قدری شود
جان خاکی هم ز تو صدری شود

پس بیا امشب ز لطف و مرحمت
خوش ببر ما را به بزم مکرمت

بوسه ای ده بر لب و رخسار ما
کن برون جز خویش از پندار ما

جز تو ای سلطان نباشد در نظر
مرحمت فرما و ما را خود بخر

گر چه خاک تیره ما بی بهاست
از قضای تو همین کوزه طلاست

این دعا از ما هم از احسان توست
ای درستی از تو می آید درست

راست کن شاها کژی های تراب
صاف کن تو تیره را چون آفتاب

(نوشته شده در ۹۸/۴/۱۴)