دریای بی پایان

بیا بیرون از این صحرا ببین آن سوی خود دریا
چه دریای دل انگیزی که پیش آید تو را آنجا

چه موجی می زند بحری که آن سوی دگر باشد
چه شوری می دمد جامی که می آید از آن صهبا

سراسر موج می آرد ز هر سو عطر نو بویی
چه غوغاییست در جانی که بیند قلزم هیها

خوشا دریا خوشا دریا خوشا آن موج مشکینش
خوشا آن ساقی سیمین که بر کف می برد می ها

پر است این بحر بی پایان ز رخسار شه مستان
چه شور انگیز بزم شب چه خوانی اندر این شبها

نهاده صف به صف ساغر ستاده ساقی ای بر در
کشیده قامت سروش برون از قاف  و از عنقا

کجایی شاهدا؟ بر شو بیا بی بال و بی پر شو
برو در جذبه ی سلطان ببین غوغا تو در غوغا

همه سرها نگون بینی جنون اندر جنون بینی
ندای کاف و نون بینی که خیزد زان شه تنها

نمی دانم چه می بینم نه بر دین و نه بی دینم
قبای یکتوئی بر تن جهان ژرف   و  بی پهنا

بگفتم شطح و معذورم خراب و مست و ناجورم
نگیرد خرده بر مستان ندارد شه چنین پروا

نه در خواب نه بیداری نه مستی و نه هوشیاری
نه خورشیدی نه افلاکی دو عالم غرقه در دریا

خدایا من چه می بینم بساط خویش برچینم
نه طاقت باشد این حالم نه بشناسم سری از پا

چه می گویم نمی دانم چه افتاده است بر جانم
به گرد خویش می گردم ندانم زین سر و سودا

(نوشته شده در 98/4/1)