کمی بهتر

میخوام بنویسم، در عین حال نمیدونم چی، یعنی میدونما ولی نمیدونم دقیقا چی، اینجوریم که تا ننویسم نمیشه. ( خلاصه وقتتونو حروم نکنید )

امروزم یه روز دیگه تو این دنیا.

به این فکر می کنم که واقعا موجود عجیبیم.

هر کی باشه یه جایی وا میده دیگه.

بخش دردناکش زخم هایی که میخوری نیست.

اینه که تنهایی.

اینه که نمیدونی باید چیکار کنی.

اینه که تو هم شدی بخشی از تاریکی های دنیای یه نفر، شایدم بیشتر.

بدون اینکه حتی بدونی.

و نگاه میکنی به این چرخه تلاش مذبوحانه برای بهتر عمل کردن.

من قرار بود بهتر باشم.

ولی چطور سیاه تر از سیاهی که نقد می کردم شدم.

چطور ممکنه آرزوی مرگ کنه؟

چی بودی و چی کار کردی که به این نقطه رسیده.

چطور متوجه نبودی؟ متوجه چیزی که هستی؟ متوجه تاثیری که میزاری؟

من اینو نخواستم.

این چیزیو حل میکنه؟

نه. من فقط ...

من فقط ننگ آدم بودن و زندگی تو این دنیا رو نباید میپذیرفتم.

الان چی؟

قسم نه، ولی این تاریکی باید بمیره.

چیزیو جبران نمیکنه.

میدونم.