
یک، دو، سه، چهار، ... ، بیست و هفت، بیست و هشت، ... ، شصت و سه، شصت و چهار ... اینا برای ما روزاییه که صرفا از دست نرفت، شلیک هاییه که خیلی هارو از پا در اورد. برای اخبار صرفا عدد و آمار و برای بعضی حتی یه عدد بی ارزش هم نیست.
آمال و آرزوهای برباد رفته، اونی که با هزار بدبختی وام جور کرده بود برای شروع کارش، اونی که سال ها برای مهاجرتش دویده بود، سرمایه ها و ارتباطاتی که بر باد رفت.
کسب و کارهایی که بعد اندی سال و هزار و یک داستان این خاک، از این دره نتونستن عبور کنن. آدم هایی که تعدیل شدن، بیکار شدن. از پس اندازهایی که داره تموم میشه و فکر چجوری زنده موندن هر لحظه پررنگ تر میشه. پدری که شبا بیخوابی گرفته از ترس نداشتن نون شب فرداش نمیدونه باید چیکار کنه.
و کاش از دست رفتن ها به سرمایه، اعتبار، ارتباطات و کسب و کار ختم می شد، برای بعضی از دست رفتن اینها، همراه با از دست رفتن خودشون شد.
البته که اهمیتی نداره، تو این آب و خاک، مگه بی ارزش تر از جون و زندگی آدم برای گروهی که اسمش را نباید ببریم، داریم؟! حالا یه آماری هم به دستمون برسه فلان عدد به خاک سیاه نشستن. حالا یه مدت نامعلومی هم یه نیاز ابتداییشون رو قطع کنیم.
ولی این آتیشی که توی زندگی ما افتاده، به همین جا ختم نمیشه، به زندگی ما آدم های بی ارزش ختم نمیشه. آتیشه، آتیش، آتیش وقتی گر بگیره فقط یکه تازی میکنه و به هر چی دستش برسه خاکستر تحویل میده.