چند وقتی هست که سعی میکنم پیگیر اخبار نباشم، بلکه بتونم زنده بمونم، بلکه بتونم زندگی کنم. و اگه من یا افرادی مثه من سعی میکنن زنده بمونن و زندگی کنن به این معنا نیست که اوضاع عادیه.
هیچ چی عادی نیست، گرونی، سفر هایی که کوچیک شده، آدم هایی که نتونستن زنده بمونن و هزار و یک چیزی که که اتفاق افتاده ولی خارج از دایره مشهود من بود و حتی فرای فهم منه رنج و عذابی که به این ملت تحمیل کردین.
من از این که اینترنت وصل شده خوشحالم، ولی خوشحالیم برای اینکه که میتونم کارم رو انجام بدم. نه برای پس دادن حقم اونم با منت. من برای باز پس دادن حق پایم خوشحالی نمی کنم.
اینکه به زندگی ادامه میدیم، باعث نشه توهم برتون داره، ما محکومیم به زندگی و شما محکوم به فنا. نه فراموش کردیم و نه عادی شده.