ویرگول
ورودثبت نام
خرس آبی
خرس آبییه مهندس الکترونیک بی آروم و قرار، اونم نه یدونه خوبش. دنبال تغییر، اثرگذاری مثبت و زندگی در دو روز زندگی. با تلاش هایی که درسته موفق نشد، ولی مسیری که باید در حال طی شدنه.
خرس آبی
خرس آبی
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

زشت، عریان و نزار یه شخصیت فرعی

نمیدونم از کجا شروع کنم، فقط میخوام بنویسم.س

هر شکل از تنهایی واقعا چیز مزخرفیه و توی دنیایی که به ذات و در آخر تنهایی، واقعا مزخرف ترش میکنه. اینکه توی مسیر زندگیت تنها باشی، اینکه توی مسیر زنده موندن تنها باشی، اینکه توی کسب و کارت تنها باشی. همه و همه واقعا مزخرفه.

استارتاپ و کارآفرینی یه مرضیه که بهش دچارم، البته نمیدونم خواسته قلبیمه یا تلاشی برای فریب خودم که مفید باشم، تاثیر گذار باشم و ... اما از این که بگذریم. یکی از اون جاهاییه که خودتی و خودت، تصمیم گیرنده تویی، مسئول تویی، اینکه نتیجه چی میشه پای توعه، اینکه هر روز خدا با مسئله های جدید و ابهام طرفی خیلی رو مخه.

فضای حل مسئله و درگیر بودن با مسئله ها جذابه، ولی اینکه تعدادش خیلی زیاد بشه طوری که زیرشون غرق بشی، نه خیلی. در کل این مسیر انرژی زیادی میطلبه، باید با ابهام کنار بیای، باید تاب آوری داشته باشی نسبت به موضوعات مختلف که پیش میاد، باید به اندازه کافی چابک باشی تا متناسب تغییرات خودت رو همسو کنی.

اما خب تهش که چی؟ اصلا چرا؟ یه بنده خدایی بود می گفت، تهش هیچی. به شدت موافقشم. حقیقتا علاقه ای به قوی بودن ندارم، همینطور به سخت تلاش کردن، به خودتو به آب و خاک زدن، به زندگی، واقعا دلیل خاصی برای زندگی ندارم.

جز مادر، که بهش بدهکارم، مالی، مرامی، معرفتی، همه چی، همه جوره. ولی خب بعضا با خودم میگم من نمیخواستم بهش بدهکار باشم. من نه علاقه ای به این زندگی و کره خاکی داشتم و نه میخواستم این زندگی و دنیارو، البته که اونم نمیخواست ازم طلبکار باشه و کاری رو کرد که باید می کرد، علی رغم تمام ناملایمات زندگی.

و خودمو در نقطه ای میبینم که مجبورم، مجبورم تلاش کنم، مجبورم خودم به آب و خاک بزنم، مجبورم خفت زندگی رو به جون بخرم و کاش اینا نتیجه ای داشت، نمیخوام بگم نداره، ولی هیچ تضمینی نیست، نمیدونم شایدم باشه، ولی من ندیدم.

و خب امیدوارم برداشتی مبنی بر اینکه چقدر حالش خرابه، نباشه، البته بود هم فرقی نمیکنه. من الان تنهام. هیچ ایده ای ندارم باید چیکار کنم، البته کم و بیش، تیر توی تاریکی میندازم. خودممو، خودممو، خودم. با مسائلی که باید حل کنم. با شرایطی که باید مرتفع کنم. با نگاه اندر سفیه آدما که این تهش هیچ کاری نمیتونه بکنه. با انتظارات مختلف آدما و جامعه.

فقط کاش مجبور نبودم، کاش دینی به گردن مادرم نداشتم. اینجوری حداقل ترسی نداشتی از اینکه چی میخواد بشه، با خودت میگفتی فوقش مگه چی میخواد بشه؟ فوقش نمیشه. فوقش به خاک سیاه میشینم، فوقش میمیرم.

ولی نه در عین حال که مجبوری، در عین حال انگیزه واقعی هم نداری و در عین حال تضمینی هم نیست.

خدایا، من نخواستم، تو منو انداختی تو این هچل و اگه من تلاشمو کردمو نشد، اگه تلاشمو بکنمو نشه، مقصرش تویی و من نمیبخشمت. و این خط و نشون نیست، خودتم میدونی، گِلَس، شکایته، اعتراضه.

تنهاییزندگیمسئولیت
۱
۰
خرس آبی
خرس آبی
یه مهندس الکترونیک بی آروم و قرار، اونم نه یدونه خوبش. دنبال تغییر، اثرگذاری مثبت و زندگی در دو روز زندگی. با تلاش هایی که درسته موفق نشد، ولی مسیری که باید در حال طی شدنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید