آدم، تو مرکز جهان نیستی. تو مرکز موجودیت نیستی. تو مرکز هستی نیستی. تو هیچ وقت موضوعیت نداشتی. تو محوریت جهان زنده حتی نیستی. از چی گله می کنی؟!
نسل ها نسل با این فرض هر کاری دلت خواست کردی و همچنان داری می کنی، کی بهت اجازه داد صورت زمین رو تغییر بدی؟ کی بهت اجازه داد با انواع موجودات زنده هر جور دلت خواست رفتار کنی؟
درخت هارو قطع می کنی. گاو رو پروار میکنی. غاز رو چرب میکنی. سگ و گربه رو مقطوع نسل میکنی. روی موش و خرگوش آزمایش می کنی. تو حتی به خودت هم رحم نمی کنی.
میکشی. غارت میکنی. تجاوز میکنی. دزدی میکنی. دروغ میگی. نسل کشی میکنی. سلاح کشتار جمعی میسازی. برای گندم بیشتر فریبکاری میکنی.
از چی ناراحتی؟ از خودخواهی و خود اَهَم انگاریت؟ از خود محوری بیمار گونت؟ جایگاه خودت رو بدون، تا همین الان هم مرزهای زیادی رو رد کردی. جایگاه خودت رو بدون، تو محوریت هیچ چیز نیستی. موجود کوچکی، در سیاره ای کوچیک، در منظومه ای کوچیک، در کهکشانی دور افتاده مدعی محوریت جهانه و از این که روزگار برش خوش نگذشته ناراحت؟
کی گفته باید روزگارت خوش باشه؟ به عنوان موجودی که با خود محور پنداریش روزگار موجودات زنده زیادی رو سیاه کرده زیادی رو داری.
به ماهی، به مورچه، به مگس، به علف، به آهو، به مرغ، به جوانه گندم، به کلاغ نگاه کن، همه زندن.
جهان حول تو نمیچرخه، جایگاهت رو بدون.