📌 عنوان نوشته:
شبِ هزار آیینه | قسمت ۱: انعکاسِ اشتباه
✍️ متن داستان:
همه چیز از یک صدا شروع شد. نه صدای شکستن شیشه بود و نه صدای پای یک غریبه روی موزاییکهای سرد راهرو. صدا، صدای نفس کشیدن کسی درست پشت گوشم بود؛ آن هم وقتی که مطمئن بودم در خانه تنها هستم.
ساعت دقیقاً ۳:۱۵ بامداد بود. چراغ اتاقخواب خاموش بود و تنها نور موجود، روشنایی کمرمقِ ماه بود که از میان کرکرههای نیمهباز روی آینهی قدیِ کنج اتاق میتابید. دستم روی کلید برق خشک شد. جرأت نمیکردم به عقب برگردم.
آرام سر چرخاندم و به آینه نگاه کردم.
در آینه، خودم را دیدم که ایستاده بودم؛ با همان پیراهن مشکی، همان موهای آشفته و همان چهرهی خسته. اما یک جای تصویر اشتباه بود… یک جای کار بدجور میلنگید.
من پلک زدم.
تصویر درون آینه پلک نزد.
تصویر درون آینه زل زده بود به چشمهایم، لبخند تلخی زد، دستش را بالا آورد و انگشت سبابهاش را روی لبهایش گذاشت: «هیس…»
تپش قلبم به سقف رسید. نفسم در سینه حبس شد. خواستم عقب بروم که تصویرِ داخل آینه، یک قدم به سمت من برداشت! انگار آینه دیگر یک تکه شیشه نبود، یک دروازه بود. در همان حال که صدای خرد شدن چیزی درون سرم میپیچید، جملهای روی شیشهی بخارگرفتهی آینه با دست خطی که دقیقاً خط خودِ من بود نقش بست:
«چند سال دیگر میخواهی نقش من را بازی کنی؟ وقتش رسیده که جایت را با من عوض کنی.»
دست دراز شد تا مچم را بگیرد که…
(ادامه دارد…)
💬 نظر شما چیه؟
به نظرتون خروج از این آینه، آغازی برای یک کابوس واقعی بود یا حقیقتِ پنهانشدهی سالهای گذشته؟
اگر این قسمت حس تعلیق رو بهتون منتقل کرد، خوشحال میشم نظرتون رو برام بنویسید. قسمت بعدی، فردا شب منتشر میشه!
💡 برچسبهای پیشنهادی برای انتشار در ویرگول:
داستان_سریالی ، داستان_کوتاه ، شب_هزار_آیینه ، داستان_رازآلود ، نویسندگی