آقای Gunnar Garfors از معدود افرادی است که موفق شده تا به طور کامل از 198 کشور جهان بازدید نماید. او جوان ترین فردی است که موفق به انجام چنین کاری شده است و به شکل تمام وقت مشغول به انجام چنین کاری شده است و ماجراهای جذاب خودش را در کتابی با نام "198 چگونه به خارج از کشورها مهاجرت کردم" نوشته است.
Garfors اصالتا اهل نروژ است و در دانشگاه Falmouth در بریتانیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۸ مدرک لیسانس خود را در رشته هنر به دست آورد. او از سال ۲۰۰۰ برای شرکت پخش نروژ کار میکردهاست و همچنین مدرک کارشناسیارشد خود را با اقامت دائم در خارج از کشور انجام دادهاست. همراه با Adrian Butterworth، یکی از فارغ التحصیلان Falmouth،، یک رکورد سفر دیگر را در سال ۲۰۱۲ زد: بازدید از ۵ کشور جهان آنهم در یک روز تقویم.
در این مصاحبه که در مورد تحصیل در خارج از کشور با او انجام شده او در مورد این که چرا انگلیس را به عنوان کشوری برای تحصیل خود انتخاب کرده و از توصیه هایش برای ادامه تحصیل در خارج برای مخاطبانش می گوید و همچنین تجارب و اشتباهاتی که خودش در سفرهایش مرتکب گردیده.
من میخواستم رسانهها را مطالعه کنم تا روزنامهنگار شوم، ولی این سختترین دوره آموزشی بود که در آن زمان در نروژ پذیرش می شد، نمرات مورد نیاز آن بسیار بالاتر از حد من بود. زمانی که در هیچ دانشگاه یا دانشکدههایی در نروژ پذیرفته نشدم، تصمیم گرفتم در چند دانشگاه در بریتانیا درخواست پذیرش کنم. در ادنبورگ و Falmouth پذیرفته شدم. دوره تحصیلی من در اسکاتلند 4 سال به طول انجامید. شهریه و هزینه های زندگی حدود 5000 پوند برای هر سال می شد.
اندازه دانشگاه عالی است. محیط دانشگاه به اندازه کافی کوچک است که احساس کنید به عنوان یک دانشجو مهم هستید، با این حال به اندازه کافی بزرگ هستید که تجهیزات، امکانات و پرسنل خود را ارائه دهند و شما بتوانید همیشه با افراد جدید آشنا شوید.
هیچ چیز به اندازه این که من بتوانم دیگران را به مسافرت به خارج از کشور توصیه کنم وجود ندارد. برخورد شما با مردم از سرتاسر دنیا و یادگیری فرهنگ یک جامعه دیگر باعث افزایش آموخته هاستان شده و همینطور باعث میشود که شما چیزهای زیادی را در مورد خودتان یاد بگیرید. هیچ شکی در ذهن من وجود ندارد که اگر همه سیاستمداران در خارج از کشور تحصیلکرده باشند، تنش کمتری در سراسر جهان به وجود خواهد آمد. من از روستای Naustdal در ساحل غربی نروژ با جمعیتی معادل ۱۵۰۰ نفر هستم. شهر Falmouth در انگلیس زیاد بزرگ نیست، اما وقتی من به یک شهر در یک کشور دیگر آمدم واقعا ذهنم باز شد. مردم نروژ به خاطر خجالتی بودن معروف هستند (گرچه بسیاری از مردم فکر میکنند که ما مغرور هستیم، چون ما در برابر غریبه ها بیش از حد محافظهکار هستیم حتی به اندازه یک لبخند)، اما من در اثر برخورد با دیگر افراد (دانش جویان انگلیسی و افراد خارجی) یک مقدار از این محافظه کاری و خجالتی بودن خارج شدم. همچنین باعث شد که من تفاوتهای فرهنگی را درک کنم و به مسافرتم علاقه مند بشوم.
من به هیچ عنوان از تحصیل در Falmouth پشیمان نیستم. اگر چه در کشوری مثل نروژ انگلیسی را به هر حال یاد می گیرید، پس شاید من یک کشور اسپانیولی را انتخاب می کردم تا یک زبان سوم را به راحتی یاد بگیرم. و بعد از آن زبان چینی یا عربی را یاد می گرفتم اما رسانهها در اغلب کشورهایی که این زبانها صحبت میشوند آزادی کمتری دارند، بنابراین این موضوع میتواند نتیجه معکوس داشته باشد. من عاشق ماجراجویی و برقراری ارتباط با طبیعت هستم، پس شاید شیلی یا آرژانتین. فکر میکنم از تحصیل در این کشورها هم لذت میبردم.
بستگی به صنعت دارد که در آن کار میکنید، اما من میگویم که این کار به طور کلی مهم است. از این جنبه که ما درک کنیم دنیا چگونه می تواند در کنار هم کار کند و تا چه میزان همه ما به هم وابسته ایم. همین مساله باعث احترام متقابل بین همه ما و کاهش تنش ها بین سازمان ها صنایع و حتا کشورها می شود.
?
Garfors در Cape Verde در صد و نود و هشتمین و آخرین کشور
هه هه هه چه سوال قشنگی از من پرسیدید. اول از این که کتاب من را خواندید از شما متشکرم. و امیدوارم باعث اتلاف وقت شما نشده باشد. داستان های خیلی زیادی است که شاید من آنها را بعدا بازگو کنم. داستان های زیادی از انگلیس دارم مخصوصا پس از سه سال زندگی در Cornwall و همچنین زمان زیادی را صرف انجام کارهای احمقانه در کره کردهام.
شما بخش ویژهای را به کشورهای به اصطلاح "استن": افغانستان، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان اختصاص دادید. چه چیزی از این کشورها برای شما جذاب بود؟
این کشورها جاهایی است که سفر به آنجا بسیار سخت و طاقت فرسا است. من و برادرم Øystein از قزاقستان و قرقیزستان بازدید کردیم. و از ما در آنجا به خوبی پذیرایی شد. در سال ۲۰۰۴ تقریبا هیچ توریستی به آنجا سفر نکرد و مهماننوازی آنها با ما با کلاس جهانی کاملا متفاوت بود. کوه وحشی و نمیدانم چه مناظر زیبا را به آن اضافه کنید، و شما نمیتوانید مرا به خاطر تصمیم گرفتن از بقیه "stans" سرزنش کنید. زمانی که من در سال ۲۰۰۹ از همه هفت کشور بازدید کرده بودم، به یک هدف دیگر نیاز داشتم، و این هدف هر کشوری در جهان بود.
من هر ۲ یا ۳ سال را برای مدتی برگشتم، سپس ۴ سال پیش برای یک عروسی به آنجا برگشتم. امسال یا بعد از آن برمی گردم. انگلستان دومین کشور خانه من است، و این در درجه اول به دلیل دوران باور نکردنی من در Falmouth است. اندازه شهر درسته که کوچک است و من جو را دوست دارم. در بهار یا اواخر تابستان، در یکی از میزهای بیرون یک لیتر آبجو با دوستان خوب پیدا میشود. دو میخانه قدیمی کنار دریا هستند و منظره جالبی از قایقها در بندرگاه دیده میشود. بعضی از کارکنان و چند نفر از دانشجویان هنوز در شهر هستند. و همچنین برای تیم شهر Falmouth فوتبال هم بازی کردم، بنابراین تعداد کمی از افراد تیم را نیز میشناسم. Falmouth باعث میشود لبخند بزنم. و علیرغم اینکه کمی متعصب بودم، Falmouth را به عنوان بهترین شهر کوچک دنیا در یک لیست برای مجله آمریکایی Thrillist در سال ۲۰۱۶ نامگذاری کردم.
?
Garfors و دوستش در استانبول و سفر به پنج کشور در عرض یک روز
من در حال تکمیل کتاب بعدی ام هست و در ژانویه ۲۰۱۹ منتشر خواهد شد، عنوان کتاب این است: "۲۰ کشور کمتر بازدید شده جهان" و بسیار بیشتر از اولین کتابی که در آن تمام ۱۹۸ کشور را پوشش دادم، جزئی تر و مفصل تر توضیحاتی را در خود دارد. نیازی به گفتن نیست که اغلب مردم هرگز از هیچ کدام از این ۲۰ کشور بازدید نمیکنند. مثل جهنم، بیشتر مردم حتی در مورد این کشورها چیزی نشنیده اند.
سال گذشته برای تحقیقات بیشتر کتابم به ۲۰ کشور بازگشتم ، هم برای ملاقات با مردم، گرفتن عکسهای بیشتر و هم تجدید خاطره ها. تمام ۲۰ کشور در آفریقا، آسیا و اقیانوسیه قرار دارند. برخی از آنها به دلیل درگیری و یا جنگ ، کمتر مورد بازدید قرار میگیرند، اما برخی دیگر برای دیدن، به لحاظ لجستیکی بسیار مشکل هستند. و شما به جایی نخواهید رفت که هرگز در مورد آن نشنیده اید، مثل Kiribati (تلفظ شده Kiribass ) یا Tuvalu.