
"کاش همه یه جانان داشته باشن که با دیدن خندههای از ذوقش، شده برای چند ساعت، فراموش کنن همهی ناکوکیهای ساز دوران رو.
وی امشب سری آسوده بر بالین میگذارد."
این توییت یکی از دوستان رو دیدم و یهو رفتم توی فکر. اینکه چه کسی مقصر است؛ نوازندهی ساز؟ یا شنوندهی نوای ساز؟ و یا اصلِ موسیقی نواخته شده؟
منظورم همان نگاهِ دیالکتیکی است. آیا سازهایی که اطراف ما نواخته میشوند کم است؟ آیا هر کدام از ما نوازندههایی نیستیم؟ آیا زندگانیهای ما، همه موسیقیهایی سیّال در عرصهی عالَم نیست؟ به این فکر میکنم که آیا نکند ما مقصر باشیم؟ نکند ما خوب گوش نمیدهیم به این موسیقیهایی که نواخته میشود؟ نکند که گیرندههای ما ضعیف است؟ نکند که گوشِ ما حتا نمیشنود؟ نکند که ما توانایی لذت بردن از موسیقیهای جاری در عالم را نداریم؟
شاید من مقصرم؟