مرگ وقتی میآید، فرد را نه تنها خاموش میکند، بلکه او را از هر تغییر و شدنی هم وامیدارد. به عبارتی مرگ انتهای حرکت و شدن است. وقتی کسی میمیرد دچار ثبات و بیحرکتی میشود.
وقتی میگوییم روزمرگی، احتمالاً منظورمان حالتی ست که آمد و شد روزهایمان، دچار ثبات و بیحرکتی است. اتفاق خاصی نمیافتد، تجربهی خاصی حاصل نمیشود و به عبارتی مجموعِ امروزمان با دیروزمان تفاوتی ندارد. اینگونه به نظر میآید که روزمرگی (با فرض قبول کردن این تعریف) از حیث مفهوم درونی، تفاوتی با مرگ ندارد. البته از این نکته هم نباید غافل شد که یک تفاوت فوقالعاده بااهمیت و تعیینکنندهای هم میان این دو وجود دارد: مرگ، انتها و بیحرکتی قطعی و نهایی و غیرقابل تغییر است، اما از مرگِ در روزمرگی، راه نجات و برونرفت وجود دارد. به تعبیری دیگر؛ مرگ (عموماً) دستِ ما نیست، اما روزمرگی در دستان ماست.