مادرم همیشه می گفت، تو یا یک پرفسور می شی یا کلا از دست می ری.
من در یک خانواده کاملا فرهنگی بزرگ شدم، بچه که بودم و 10 سالگی تمام کتاب های کتابخونه های شهرمون رو خونده بودم، دزیره و خواجه تاجدار رو تو اون سن از بر بودم و عاشق برنامه ریزی های جنگی و فرماندهی و رهبری، تو خونه تمام مدت سر من جنگ و دعوا بود که این هیچوقت درس نمی خونه، اما هر کتاب دیگه ای رو می خونه...سر این موضوع پدرم نمی دونست از اطلاعات عمومی من تعریف کنه یا یجوری اینکه درسم ضعیف بود رو لاپوشونی کنه...بچه اول خونه که هیچ بلکه کل خاندان هم بودم، خانواده می ترسیدن تو چشم و هم چشمی بچه های فامیل اونا از نظر تحصیلی جام بذارن و باعث سرافکندگیشون بشم، حتی مامان می گفت شاید چون این چپ دسته اینجوریه.در حالی که اون سال تقریبا دو سوم همکلاسی هام بهترین دانشگاه های پزشکی رو قبول شده بودن که اکثرا هم فرزندای همکارای پدرم بودند، ولی من هر طوری که بود با زور معلم خصوصی سال چهارم رو تموم کردم، اما بابام که احساس میکرد تموم بچه های دوست و آشنا رشته های عالی ولی بچه اون دیپلمش رو بزور گرفته برگشت به مادرم گفت من دیگه کم آوردم دیگه به من ربطی نداره، 18 سالش شده، دیپلم هم داره بره دنبال زندگیش، شاید یک مکانیکی چیزی بشه...قشنگ معلوم بود که کلا ازم قطع امید کرده.
میگن دقیقا همون جا که از همه چی ناامید شدی، ناگهان ورق برمیگرده...
قدم در راهی متفاوت
خلاصه ماجرا اینکه 10 سال بعد من به عنوان یکی از 10 مدیر بورس های منطقه ای و مدرس و کارشناس ارشد بازار سرمایه کشور ، کلید تالار منطقه ای را از دست دبیر کل بورس دریافت کردم اونم در حضور تمام بزرگان کشوری و منطقه ای ، مسیری که هیچ کس حتی فکرش رو نمی کرد دیگه چه برسه به پدرم..چیزی که سبب شکست پدرم در تحصیلات دبیرستانم بود، قرار دادن من بدون شناخت استعدادم در رشته تحصیلی نامرتبط بود....پزشکی مسیر من نبود.
وقتی دکترام رو در مدیریت عالی کسب و کار گرفتم، مادرم گفت که...
من همیشه می گفتم تو یا پرفسور می شی یا کلا از دست می ری...
مدیر و استراتژیست سرمایه گذاری،کارشناس خبره بورس، کارشناس ارشد بانکی، 4 ساله در حوزه استارتاپ ها در حال مطالعه و فعالیت هستم. به دوستانم برای قرارگیری در بستر مناسب همکاری می کنم...کلا متفاوتم خیلی