
دوساله که در حال تحقیق و کار روی یک طرح و پروژه خاص هستیم که قراره بصورت استارتاپی اجرا و انجام بشه، اما اینقدر در انتخاب اعضا و همکاران سخت گیری کردم که تا به حال دو بار بدلیل سخت گیری تیم بهم خورده...همیشه مدل انتخاب افراد همکار و یا کارمندانم اینقدر سخت گیر بودم که یا تشکیل نشده و یا اگر که شده افراد تا آخرین لحظه، یک تیم و یک هدف واستادند و کارشون رو جلو بردند، بدون نگرانی...اکثر کارمندان و شاگردانم رو طوری انتخاب کردم که قبل از خودشون در وجودشون پتانسیل های نهفته زیادی رو دیدم و من فقط به خودباوریشون کمک کردم تا شهامت بزرگ شدن را پیدا کنند.
راستش همیشه دنبال تک شاخ ها بودم.

این بار مجبور شدم یک تغییری در کار بدم...تیم فروش رو قبل از تیم برنامه نویسی راه انداختم و گذاشتم کار تست محصول فرضی رو در فضای واقعی شروع کنه اما بدون اپلیکیشن، حتی مشاور حقوقی رو هم خواستم تا با هر یک از اعضای این تیم جداگانه تفاهم نامه و قرارداد امضا کنه.
بچه ها بهم گفتن این دیگه چه کاریه آخه..خب من همیشه با قلبم و نشانه ها کار کردم و هر زمان چیزی بهم الهام شده انجامش دادم...به دلم افتاد این بار رو اینطوری شروع کنم ... وقتی استارت رو زدم کمی ترس داشتم اما ایمان هم داشتم...هر چند که هنوز زوده برای هر اظهار نظری اما نتیجه تا حالا که شگفت انگیز بوده..
مطمئنم بزودی برنامه نویس تک شاخ ما خودش از راه می رسه و ما منتظرشیم..