نتیجه تعیین کننده حقانیت است
بحث تاریخی و تحلیلی زیادی در اسلام وجود دارد
و همچنین مباحثاتی که نتیجه فایده دار خاصی ندارد
اینکه ما هنوز درگیر دعواهای صدر اسلام باشیم اما موضوعات مهمی چون توحید را رها کرده باشیم که باعث ضعف اصل دین شده است و امری است که کنترل کننده جریان الحاد است
یا اینکه مقتل خوانی کنیم اما روضه هایی که جلوی چشممان هست را نبینیم یا اهمیت ندهیم و اشک بریزیم برای دستانی قلم شده فقط
بر روی منبر فریاد بزنیم : فقد مُلِئَت بُطونُکُم مِن الحَرامِ و طُبِعَ على قُلوبِکُم( زیرا شکمهایتان از حرام پر شده و بر دلهایتان مُهر [غفلت] خورده است. (بحارالأنوار، ج45 )اما حرام خواری و دزدی و ربا ( جنگ با خدا )را در عصر حاضر نبینیم
از خرافه های کوفیان و مکر و جهل بگوییم اما رفتارمان سراسر شرک باشد مگر نه این است که شرک به گفته خدا در قرآن گناه نابخشودنی است
آیات اخلاقی و کاربردی قرآن را رها کرده و در تلاش بر این هستیم که اثبات کنیم اسم علی بی ابی طالب در سوره زخرف آمده
دانه ای جو را مولایمان از دهان موری به ناحق نمیگرفت
آسایش و وقت مردم را به اسم عزای پسر او سلب کرده ایم
و هزاران اصل که رها شدند و فرع مقدم