وقتی همه چی بر وقف مراده و همه چی خوبه و همه بهت اعتماد دارن و بهترین کسی که دوستش داری چشم بسته حرفاتو قبول میکنه و میگه تو خدایی برام روی زمین ....
ولی یهویی همه چی رو خراب میکنی... با یه حرکت کاملا اشتباه و نسنجیده...آه ، اون روزی که تو اون اشتباه رو میکنی و اون میبینه ، زیاد متوجه نمیشی چه کار وحشتناکی کردی ، ولی هر روزی که از اون روز میگذره و هر وقت که بهش فکر میکنی ، دلت میخواد بترکه ، آخه کم کم به ابعاد اشتباهت پی می بری و متوجه میشی که چقدر بزرگ بوده ، حالا تو میمونی و کسی که فکر میکرده تو براش خدایی ولی الان میبینه که اونم در اشتباه بوده و تو همه چی رو خراب کردی ...
هر روز و هر ساعت به این فکر میکنی که چرا این اشتباه رو کردی ، چقدر زمان باید صرف شه که تو بتونی اون اشتباه رو جبران کنی و زمان زخمی رو که به عزیزترین شخص زندگیت زدی رو التیام بده ، آه....
آرزو میکنی کاش شب که میشه دیگه صبح نشه و تو هیچ وقت بیدارنشی و یا همه اونچه که اتفاق افتاده یه کابوس باشه ... ولی نیست و تو بایدبا حقیقت کنار بیای و هر روز به خودت لعنت بفرستی که چرا اون روز اون اشتباه رو مرتکب شدی ، وقتی همه چیز و همه کس بهت میگفتن اینکارو نکن ، ولی تو متوجه نمیشدی.
لعنت به اون روز ، نه چرا روز ، لعنت به خودم که این اشتباه احمقانه رو انجام دادم ...
فقط یه راه میمونیه برای جبران.....