از وقتی که یادم میاد هر روز صبح که چشامو باز میکردم ، نمیتونستم سریع از رختخواب بیرون بیام ، همش فکر میکردم که چقدر تکراریه روزها ، همش بخودم میگفتم یعنی بهتر از اینم میشه ، یعنی میشه یه روز از خواب پاشم که کلی با شوق و ذوق برم صبحانه بخورم و کلی کیفور باشم و کارهای تازه و جدید انجام بدم...
ولی نشد که نشده ، تازه بدترم شده ، الان که پدر هم شدم و مسئولیت های متعددی رو دوشمه ، ولی بازم همون احساس سخت و ناخوش میاد سراغم ، البته الان فقط صبح ها نمیاد ، شب ها و روزها هم بهش اضافه شده ...
اینقدر بدم میاد از سکون ، از تکرار ... ولی بدجوری دچارش شدم ، یعنی هیچ چیز جدیدی نیست که ازش لذت ببرم ، یا برام هیجان انگیز باشه که بتونه منو قانع کنه که زندگی قشنگه ، واقعا زندگی قشنگ نیس ، واقعا نیس... نمیدونم کدوم انسان خوشحالی گفته زندگی قشنگه ...حتما دچار ماخولیایی مفرط بوده ، وگرنه کجای این زندگی قشنگه ، زندگی زشته ، زشته ، بیش از اونچه که شما فکرشو بکنید ، فقط برای بعضیها زشتیش کمتره ، برای بعضیها بیشتر ، برا بعضیا هم که معنی واقعی کلمه رو اثبات کرده...
خلاصه روزمرگی همینجوریه ، مال من بیشتره که من احساس میکنم ، یا برا شمام اینجوریه ؟
دعا میکنم براتون که زندگی براتون زشتیاش کمتر باشه ، چون قشنگ نیس ، فقط میشه زشتیش کمتر باشه
همین....
