چند سال پیش یه فیلم تخیلی دیدم که شخصیت فیلم میخواست بره فضا ، اونجا زندگی کنه ، میخواست خودشو جا بزنه به جای یکی از فضا نوردها که اون به علت مشکل جسمی نمیتونست بره ، تو یه قسمت از گفتگوی این دوتا فضا نورد(فضا نورد معلول و فضا نورد سالم) اونی که نقص جسمی پیدا کرده بود به فضا نورده سالمه گفت چرا میخوای بری ؟ میدونی که دیگه راه برگشتی نیست تا سالیان سال ، وقتی برگردی همه چی تغییر کرده و هیچکسی رو نداری ، همه نزدیکات مردن !! میدونین چی گفت بهش ؟
گفت هیچ تعلق خاطری ندارم به اینجا ، میرم که نباشم...
اون موقع نمیفهمیدم چی میگه ، ولی الان این حس بهم دست داده... با اینکه خانواده خوبی دارم ، دوستان خوب و محیط کاری آروم ، ولی نمیدونم چرا همش به رفتن فکر میکنم ، نمیدونم کجا ، فقط به رفتن ، تو یه جاده به انتها ، فقط برم ، دور شم از همه مسائل اطرافم ، فقط و فقط برم ، اونقدر برم که دیگه هیچی چیزی یادم نیاد حتی خودمو ، وقتی فکر میکنم که دلم تنگ میشه یا نه ، میبینم دلتنگ هم نمیشم ، برم که خاطرات گذشتم همه پاک بشه ، ذهنم سفیده سفید بشه ، واقعا هیچ تعلق خاطری دیگه به هیچ چیز و هیچ کسی ندارم ، آماده رفتنم ، هر لحظه ، ولی نمیدونم کجا ، از وابستگی بدم میاد ، وابسته بودن به معنای کامل ، یعنی به هیچ چیز وابسته نباشم ، حتی خوردن و خوابیدن ، شاید این مدلی که میگم فقط با رفتن به یه دنیای دیگه انجام بشه ، ولی در هر صورت همه تعلقاتمو از دست دادم ، و دیگه به هیچ چیزی تعلق خاطر ندارم...
سخت میشه رفت ، ولی میشه رفت ...