فضانوردان در فضا لباس مخصوص می‌پوشند. چون خلاء فضا باعث میشود هوای درون بدن به بیرون فشار بیاورد و بدن متلاشی شود. مثل وقتی که لیوان را طوری روی دهان و صورتم میگذارم که از لبه‌هایش هوا رد نشود؛ بعد هوای داخلش را با دهانم میکشم و لیوان روی صورتم میماند. لب‌هایم به داخل لیوان کشیده میشود، چون میخواستم درون لیوان خلاء ایجاد کنم. اما لیوان نمیتواند خالی از هیچ باشد. در برابر خلاء مقاومت می‌کند و لب‌ها و پوست مرا به داخل خود میکشد. لیوان از خلاء بیزار است همانطور که خود خلاء هم از خلاء بیزار است؛ که اگر نبود کاری به کار فضانوردان نداشت.
این خلاء حالا هرروز درونم است. بعضی اوقات در معده‌ام؛ البته با غذا حل میشود. بعضی اوقات در سرم، آن هم مسکن کارش را می‌سازد. بعضی اوقات هم در قلبم. خلاء قلبم باعث میشود هرچه بیرون هست به آن فشار بیاورد. حتی چیزهایی که در قلب بقیه بوده و آنجا جا نمیشود و بیرون می‌آید. اینطور وقت‌ها آدم‌ها مرا میبینند و دردهای‌شان که مثل هاله‌ای دور قلب‌شان را احاطه کرده، قلب من را خالی میبینند و فشار میدهند. مثل همان قضیه فضانوردان. بعد آدم‌ها احساس می‌کنند بهتر شده‌اند و میگویند "خب حالا تو بگو". و من نمیدانم چه بگویم وقتی دردی که در دلم دارم از فشار دردهای آن‌هاست.
فیزیک دبیرستان، برای این مشکل راه ساده‌ای پیشنهاد می‌کند: وقتی حتی فقط روزنه‌ای برای عبور هوا باشد، دیگر خلاءی در کار نیست. پس شروع کنیم؟ اول لباس فضانوردی‌مان را می‌پوشیم. به فضای درون‌مان میرویم. یادتان باشد هدف فقط ایجاد روزنه‌ای روی قلب، برای عبور آدم‌هاست. این روزنه باید آنقدری کوچک باشد که هرکسی نتواند از آن رد شود، و همچنان نباید آنقدر کوچک باشد که فقط آدم‌های کوچک از آن رد شوند. محاسبات دقیقی لازم است. در مرحله بعد، قلبمان را پیدا می‌کنیم، یک توده‌ی قرمزِ درحال سکسکه. حالا با ظرافت تمام روی آن را خراش میدهیم. میخواهم اینجا کمال دقت را داشته باشید، ذره‌ای اهمال‌کاری میتواند حفره‌ای ایجاد کند که همه‌چیز را درون خلاءش میمکد. آخرین چیزی که نیاز داریم یک سیاهچاله است. این را برای خودتان میگویم. من قبلا امتحان کرده‌ام. با دست خودم، با دستکش‌های سفیدِ بزرگ و یک کلاه شیشه‌ای سعی کردم روی قلبم در بسازم. با دست خودم آن را بریدم، زخم زدم و دلم هرچه در فضا بود در خود کشید. یک خلاء بزرگ‌تر. یک فضای بی‌پایان از هیچ. هاله‌ای که نور را هم در خود میکشد و تاریک میماند.
چه شد که انقدر خالی شدم؟
