نه عزیزم. اینطوری نمیشود. باید همرنگ شوی. کسی رنگ تو را به‌تنهایی نخواهد پسندید. باید با رنگ‌های دیگر ست باشی. دوره‌ای که هرکس رنگ مورد علاقه داشته باشد تمام شده. کنتراست بی‌معناست. حالا میتوانی بین طوسی، کرمی، سفید، سیاه و نهایتا یک رنگ دیگر که برایت تعیین میکنند انتخاب کنی. اینطوری میتوانی با بقیه زبان مشترکی پیدا کنی. که آدم حسابت کنند. که تهدیدی برای انرژی نداشته‌شان نباشی. نه. اینطور نمیشود. رنگی انتخاب کن و کم کم وارد گفتگویی شو که حرفت را نمیشنود بلکه دهانت را میبیند و دم درش نگهبانی میدهد که مبادا حرفی از آن بیرون بیاید که به مذاقش خوش نیاید. آن‌وقت است که فقط لباس رزم میبیند و لباس رزم میپوشد و رشته سربازان حرفت را قطع میکند چون بهترین دفاع حمله است. آدم‌هایی که مطلقا ارزشی برایت قائل نیستند. برای ارزش‌های مشترک‌تان ارزش قائل‌اند. برای شباهت‌ها. و فقط شباهت‌ها.
حالا یه کم با ما راه بیای چیزی نمیشه. دو دیقه به غم خودت فکر نکن. دو دیقه بذار کثافت‌های وجود ما هم بیاد بیرون. یه کم بذار ما بزرگترین غم دنیا باشیم. میشه؟ اجازه هست؟ من که میدونم تو چقدر اذیت میشی. من که درکت میکنم. یه کم هم تو ببین من چقدر اذیت میشم. مگه بازی‌ش این شکلی نیست؟ مگه قرار نشد جفتمون برنده باشیم؟ چرا دنبال مدلی پس؟ هرکی بدبخت‌تر سکوی بالاتر؟ اوکی تو برو بالا. درک میکنم چقدر به این مدال نیاز داری. ولی اگه از بازی رفتم بیرون و نشستم رو نیمکت تماشاچیا و بعد چندوقت هم از سالن رفتم بیرون نگی چرا. هرچند باید تنها برگردم خونه.
هوا که یک حالت خاصی می‌شود یادم می‌آید پارسال که همچون شده‌بود داشتم چیکار میکردم. حتی پیارسال و پس‌پیارسال. هر روز هوا را که حس میکنم کل زندگی‌ام را یادم می‌آید. مثل دم مرگ که میگویند همه زندگی‌ات از چشمت میگذرد. هر روز با هر نفس یک دور میمیرم. برای روزهایی که گذشت و قرار است بگذرد. میمیرم برای خودم که مهم نیست چقدر خوش میگذرد، میدانم فردا با کسی حرف نخواهم زد. گاه در پاییز یاد بهار می‌افتم. گاه باران میبارد و برای سال چندم لیز میخورم و زمین می‌افتم. اما باز نفس میکشم بخاطر بغضی که خیال بالا آمدن ندارد. مثل وقتی میخواهی عطسه کنی اما بجایش صورتت را به شکل احمقانه‌ای درمی‌آوری و آرام آرام نفس میکشی. نفس میکشم بخاطر بغضی که قبل‌ترها انقدر فشار آورد که گلویم را گشاد کرد و حالا دیگر نمیتواند حلقم را بخاراند.
