فرار از دایره بدون کمک ممکن نیست. حالا اگر این دایره، چرخه‌ای از کمک نگرفتن و مستقل‌بازی و در نهایت به فنا رفتن باشد کمی اوضاع متفاوت میشود. چرخه‌ای که روی یک دایره روی کاغذ نمیچرخد؛ سه بعد دارد و مثل گرداب تو را در خود فرو میکشد. مثل سرسره‌ای مدور عمل میکند که خودت را با نفس نفس به بالایش، به دنیای واقعی میرسانی و با اینکه خیلی مراقبی، یا لیز میخوری یا دلت فنا میخواهد یا کسی زیر پایت میکشد و دور میزنی و دور میزنی و پایین میروی. هرچه پایین‌تر میروی از واقعیت دورتر میشوی و دور و برت خیالاتت را میبینی. از جایی به بعد زندگی‌ات را تصوراتت احاطه میکنند و تابلوهای پررنگ نئونی میبینی و لامپ‌های درخشانی که روی چادرها زده‌اند، و هر یک طوری افسونت میکنند که از لیز خوردن لذت ببری. سیرکی که خودت برای خودت ساخته‌ای و در آن خر میشوی و حمالی میکنی و دور و برت درخت سکه‌های طلا میبینی.
و این سیرک حالا دوباره در شهر من بند و بساط کرده. یک طرف خودم را میبینم که با تفنگ بادی میخواهد کله آدم‌های دیگر را بزند تا جایزه ببرد. بغلش خودم سعی دارد کله خودم را بزند. سر برمیگردانم و خودم را میبینم که لباس دلقک پوشیده‌ام. یک طرف دیگر برای زوج‌های خوشحال پشمک میزنم. چرخ و فلکی برپا کرده‌ام از اسب‌هایی که شبیه خودم هستند و انقدر میچرخند تا کودکی‌ام روی‌شان سرگیجه بگیرد. سمت چپم شمشیر قورت میدهم و شکمم را از درون میشکافم و آن را در می‌آورم. همه دوستانم هستند و کسی مرا نمیشناسد؛ و این ترسناک‌ترین قسمت تونل وحشت اینجاست.
آنقدر گذرم به این قهقرا افتاده که از سه کیلومتری تابلویش را میخوانم. با اینکه هربار به روشی از آن بیرون میروم اما هنوز راه خروجش را یاد نگرفته‌ام. این هم جزوی از همین سرسره است؛ دایره بالا را تمام میکنی و از بیرون نگاهش میکنی و میگویی "بالاخره تمام شد" و نمیدانی فقط وارد دایره‌ای پایین‌تر شده‌ای. گاه کمرم میسوزد از اصطکاک این سرسره.
چطور میشود کمکی که از دیگران میخواهی در عین کوچک بودن توقعی بیجا باشد؟ آن‌هم وقتی فرار از دایره بدون کمک ممکن نیست.
