گاهی نیاز دارم آدم‌ها را مجبور کنم کنارم باشند. خسته میشوم از نبودن‌هایشان. خسته میشوم از اینکه یک "حالا هرچی" بگویم و اگر کنارم نبودند بگویم "اشکالی نداره. به کارت برس.". گاهی نیاز دارم یک روز، یک ساعت، یک چیز، درباره من باشد. درباره من حرف بزنند و معذب شوم. بخاطر من کاری انجام دهند و تعجب کنم. به من نگاه کنند و لبخند بزنم. گاهی دوست دارم آدم‌ها با شناختی که ازم دارند غافلگیرم کنند. دوست دارم باشند و نیازی نباشد دلیلی برایشان بیاورم.
به این فکر میکنم که آیا خودم اینطور هستم؟ آدم‌ها را خوشحال میکنم بدون اینکه ازم خواسته باشند؟ راستش هستم. خوشحال کردن آدم‌ها وقتی توقعی ندارند را دوست دارم. اما نمیشود. از بد برداشت شدن میترسم. وقتی تو یک جوری باشی که بقیه این‌جور نباشند، جورت را در دایره جور خودشان میسنجند. گاهی دوست دارم بدون اینکه به جور خودم و دیگران فکر کنم زندگی کنم. دوست دارم رفتارم را فقط رفتار ببینند نه سمبلِ چیزی. دوست داشتم به دوستانم خوشی‌های کوچک و تعریف کردن از لباس و قیافه‌شان را هدیه دهم. اما همین کارها هم برای آدم‌ها عجیب است. عجیب خودشانند.
آدم‌ها گاهی شگفت‌زده‌ام میکنند. گاهی درد میکشند و بهت نمیگویند و تو نمیفهمی چرا. شاید فکر میکنند کمکی از دستت برنمی‌آید. درست هم فکر میکنند. من نه میتوانم یارت را بهت برگردانم نه پولی دارم که برایت خرج کنم. نه حتی میتوانم پدر یا مادرت را قانع کنم که از گیر دادن دست بردارند. اما میتوانم گوش بدهم. تا صبح. تا هروقت که خواستی. خسته میشوم. اما انقدر گوش میدهم تا تو هم خسته شوی. از هرچه خواستی بگو. اگر تو دردت را بگویی و من کاری از دستم برنیاید و فقط گوش بدهم، من هم میتوانم دردم را بهت بگویم. حتی اگر گوش ندادی، همین که میتوانم دهان باز کنم و کلمات را از ذهنم بیرون بیاورم کفایت میکند.
