
میان زندگیهایی که نکردم برای زنده ماندن تقلا میکنم. در میان واقعبینیهای بیهودهام، در خیالاتم غرق میشوم و عمیقترین شکلهایی که زندگیام میتواند داشته باشد را مرور میکنم. سعی میکنم تصور کنم در حال تجربه لحظات خوشی هستم که در واقعیت برایم غیر ممکن است؛ و به خودم میآیم که صرفا دارم تصور میکنم که آن لحظات غیر ممکن را برای کسی تعریف میکنم. شاید همه تجربههای زیسته و نزیستهام در روایت کردن و پز دادن و گوینده بودن خلاصه میشود. به این چیزها فکر میکنم و دست آخر به خودم میگویم که ما چقدر حرفهای ناگفته داریم.
چندین زندگی دارم که آرزو میکردم بتوانم همه را همزمان تجربه کنم. گاهی دوست دارم مدت زیادی تنها در شهری دور افتاده و خلوت زندگی کنم. گاهی دوست دارم در شهر بزرگ شلوغی مثل نیویورک باشم. گاهی همین تهران خودمان را عاشقانه دوست میدارم. بعضی اوقات دوست دارم تجربهای زنانه داشته باشم. دوست دارم صاحب یک کافه باشم و همزمان استارتآپ راهاندازی کنم. و در کنار همه اینها نقاشی بکشم، نقد کنم و در کیوریتوری دست داشته باشم. و همه این زندگیهای موازی بعضی اوقات مرا خسته میکنند و فقط دوست دارم در خانه باشم.
حرفهای نگفته و زندگیهای نکرده بیشتر از حسرت، درونم ترس میاندازند. ترس از اینکه زمان بگذرد، موفق بشوم هرکدام را تجربه کنم، اما دیگر ذوقی نداشته باشم. از بدست آوردن چیزی، در زمانی بعد از زمانی که میخواستمش، بیش از هر چیزی بدم میآید. آن موقع نه تنها به دردم نمیخورد، به یادم میآورد که زمانی چنین چیزی میخواستم و حالا با نخواستنش زندگی میکنم. یاد خود قبلیام میاندازدم. رسیدن به چیزی که دیگر نمیخواهیاش از نرسیدن خیلی بدتر است.
جهان خیالات را دوست دارم. شاید هنر را به همین دلیل میپرستم؛ رو به خیالات پنجره باز میکند. اما پناهگاهی که واقعی نباشد از تو فقط در مقابل مشکلات غیر واقعی محافظت میکند. لعنت به این بخت که پناهگاههای واقعیمان هم انقدر متزلزلند.