
سینهام جعبهای کادویی شده که وقتی بازش میکنی یک دستکش بوکس با فنر بیرون میجهد و به صورتت مشت میزند؛ هم شوخی درش هست هم درد. ترجیحم این است که جایی بازش نکنم، حتی بعضی اوقات برای نزدیکترین آدمهای زندگیام. نکتهای درباره غمهای معمول آدمها وجود دارد و آن این است که اگر دربارهاش صحبت کنی میفهمی خیلی آدمها مثل تو هستند، این شاید کمی آرامت کند. اما من طور دیگری به آن مینگرم. وقتی یک درد را همه تجربه میکنند ارزش گفتنش را از دست میدهد؛ چون شخصی نیست، کسی با آن درد یاد من نمیافتد. منظورم رنجهای جمعی که همه دچارش هستیم نیست، منظورم رنجهایی شخصیست که برای هرکسی در برههای از زندگیاش احتمالا پیش میآید.
یادم هست به پیشنهاد یک آشنا، "رنجهای ورتر جوان" را شروع به خواندن کردم. تا جایی که حافظهام یاری میکند اوایلش میگفت این رنجها، رنجهایی هستند که برای هرکسی در طول زندگی حداقل یک بار پیش میآیند و این عمومیت چیزی از دردشان کم نمیکند. آن لحظه به این فکر میکردم که چرا من تا بهحال در این اجتماعِ رنجبران نبودهام؟ دوست دارم باشم. احساس کردم از دیگران عقب ماندهام. اما روزی یاد این احساس افتادم و آرزو کردم کاش از خداوند پول میخواستم. دردناک بود و وقتی کمی بیشتر بهش نگاه میکردی خندهات میگرفت؛ این سینه را آن موقع کادو گرفتم.
غمهای معمول مزخرفاند، غمهای خاص بدتر از آنها. چون وقتی میخواهی با کسی در میانشان بگذاری به این فکر میکنی که هر کسی به هرحال غمی معمولی دارد. چرا بار غم خودم هم به آدمهای عزیز دورم تحمیل کنم؟ و باز نمیگویی و خودت بر دوشش میکشی و میگذاری دیگران فقط خندههای تدافعیات را ببینند و شوخیهای اضطرابی و غیب شدنت از جمعشان را.
و من هنوز نمیدانم چطور میتوانم از غمهایم با دیگران بگویم بدون اینکه حالشان را بد کنم. اصلا شدنی هست؟ یا نمیدانم اصلا گفتن من تاثیری در حالشان دارد؟ در حال خودم که دارد. اما حال هر یک از ما وقتی خوب است که حال همهمان خوب باشد. و میدانم که غمهای جمعی بدترینند.