پاییز زیبا نیست. که گفته زیباست؟ برگ‌های خشکِ مرده. هوای خاکستری با خورشیدی که کمِ کم دو ورق کدئین خورده است. لباس‌هایی که معلوم نیست برای گرما هستند یا سرما. پاییز فصل آغاز مردن است؛ روی تختی با فنرهای بیرون زده در بیمارستان دولتی. همه‌چیز کم‌رمق. بدون رنگ. روزهایی که بین ابرها سرفه میکنند و خاموش میشوند. برگ‌هایی که زیر پا فریاد میزنند و میمیرند. قهوه‌ها و چای‌ها با عجله برای خروج از بدن تلاش میکنند. آبریزش بینی بدون مریضی. هوای زشت. هوای چرک. هوای بی‌رنگ.
پاییز تنها یک چیز را یاد آدم میدهد و آن این است که همه‌چیز موقت است. هیچ‌چیز پایدار نیست. و این درس سنگینی‌ست که هرسال باید پاسش کنیم. با معلمی عنق که هیچ صحبتی نمیکند و با این‌حال با گوشت و خونت میفهمی‌اش. آدم خشک و مرموزی که میدانی هیچ‌وقت داستان پشت‌ش را نخواهی دانست. در سه ماه، هرروز با چشم میبینی که همه‌چیز در تزلزلی طولانی و ابدی گیر افتاده و تو نه میتوانی از آن بگریزی نه در آن بمانی. و این اندوه با زمستان تثبیت میشود و در بهار با توهمی زیبا جایگزین میشود. اما پاییز فصل واقعیت است. سه ماهی که نمیتوانی به خودت دروغ بگویی. تنهایی‌ات بیرون میزند؛ نه یک تنهایی عاشقانه، که تنهایی دم مرگ.
نمیدانم چطور میشود فصلی به این زشتی را دوست داشت. اما من هم دوستش دارم. شاید از جذبه‌اش است. حقیقت را نه با برف میپوشاند نه با گل‌های زیبا تزئین میکند. صاف در چشمانت نگاه میکند و طوری که انگار برایش مهم نیست عمیق‌ترین رازهایت را بیرون میکشد و جلوی چشم‌هایت میگذارد. و تو بالاخره خواهی فهمید که این واقعیت‌ها و رازها و ناماندنی‌ها هستند که زشت‌اند. و میفهمی پاییز بی چشم‌داشت همه غم‌هایت را درون خود نگه میدارد. با اولین بادی که در غروب می‌وزد و برگ زرد افرا را زیر پای‌ت می‌اندازد میفهمی جلسات سم‌زدایی شروع شده است. با هر برگی که رویش پا میگذاری تکه‌ای تلخ از خاطراتت بالا می‌آید و درد میکشی و درد میکشی تا از تن‌ت خارج شود و به پاییز سپرده شود. پاییز زشت است؛ چون سرت داد میکشد که چرا غم‌هایت را در خودت نگه میداری؟ آنقدر فریاد میزند تا دردهایت را بیرون بریزی و ادامه بدهی. شاید برای همین است که راه رفتن در پاییز بیشتر از هر فصل دیگری لذت‌بخش است؛ راه رفتن در پاییز یعنی ادامه میدهی با اینکه میدانی هیچ‌چیز ماندگار نیست.
