ویرگول
ورودثبت نام
حسام بصیرزاد
حسام بصیرزادخلاقیت محصول همین “آخه کی این کارو میکنه؟!” هاست. hesam.one
حسام بصیرزاد
حسام بصیرزاد
خواندن ۳ دقیقه·۷ ماه پیش

شب، خواب، امید، رویا

شب، برای افکار حکومت نظامی برقرار میکند؛ من آرامشم و شما شورشیان را در من راهی نیست. وای به حال کسانی که اجازه دهند افکارشان در شب عبور و مرور کنند. شبِ هرت که نیست! شب برای آرامش است. برای تنش‌زدایی. برای صحبت‌های آرام شبانه. سرکوب کنید این فکر و خیال‌های مزاحم را!

خواب، به افکار پناه میدهد؛ اینجا سرزمینِ رویاهاست. قانونی نیست. ممکن است اوضاع بد شود. ممکن است اوضاع خوب باشد. اما هیچکس از ورود به خواب ناراضی نمیماند. خواب برای آرامش است. کشوری آزاد که هرکس و هر فکر میتواند در خودترین حالت خودش باشد. روزگاری خواب، هم‌پیمان شب بود.

شب پلیس شهر خواب بود و خواب، دولت شهر شب. برای سال‌ها همه‌چیز بی‌نقص بود. انسان‌ها در آرامش بودند و خواب‌های خوب میدیدند. تا اینکه یک نفر، شکسته و خموده، در تاریکی شب از خواب سر باز زد؛ فکر کرد و فکر کرد و فکر کرد. آرامش‌ش به‌هم خورد. یک نفر جلوی شب و خواب ایستاده بود، افکارش کنترلش میکردند و به ریش این هم‌پیمانی میخندیدند.

پس از آن شورش‌ها شروع شد. شب دستور حکومت نظامی را اعلام کرد. خواب مخالف بود. قسم خورد کاری میکند مردم روز و شب بخوابند. این اتحاد چندهزار ساله به‌هم خورد. شورشیان هرروز بیشتر شدند. خواب به افکار پناه میداد اما افکار آنجا هرج و مرج میکردند. شب هم به‌دست افکار افتاده بود. شب فاسد شده بود و خواب، جهنم رویاها. رویاهای خوب نمیتوانستند کاری از پیش ببرند. رویاها وسیله‌ای برای تبلیغات شدند و هرگاه اوضاع خواب به‌هم میریخت،افکار از آن‌ها برای کنترل شب و آدم‌ها استفاده میکردند. امید در زندان بود.

امید، شهردارِ زندانیِ روز بود؛ و روز، سرزمین کارها. امید بدل به چهره‌ای تبلیغاتی شده‌بود که روز برای بهره‌کشی بیشتر از او استفاده میکرد. کار بیشتر یعنی افکار کمتر. افکار کمتر یعنی شهر امن‌تر. امید برنامه‌های خوبی داشت که روز نمیگذاشت عملی شوند. رویایی از خواب بیرون رفت و به روز گریخت.

امید رویا را دید؛ او را پناهنده‌ی روز کرد و رویا، مخفیانه در روز زندگی میکرد. گاهی خودی نشان میداد اما کارها بلافاصله او را بیرون میراندند. رویا خسته شد. روزی بر بلندی‌ای ایستاد و همه را مسحور خودش کرد. شروع به نطق کرد و کارها را به صلح دعوت کرد. هرروز کارهای بیشتری به دار و دسته‌ی رویا پیوستند. رویا، امید را رهبر خود معرفی کرد. کارهای انجام نشده‌ی رویا روز به روز بیشتر شدند. رویاهای بیشتری به روز پناه بردند. امید دستور حمله داد و روز به آشوب کشیده شد.

هیچ کاری انجام نمیشد. آدم‌ها غرق در رویا، کارهای‌شان را زمین میگذاشتند و فقط با امیدواری روزشان را شب میکردند. شب‌ها افکار بد گریبان‌شان را میگرفتند و خواب را ازشان میربودند. همه‌چیز به‌هم ریخته بود. رویاها آشوبگرانی در روز و افکار، شورشیان شب بودند. رویا و فکر، دست هم‌کاری دادند. امید بیمار شده‌بود.

زندگی بدل به چرخه‌ای شد از شب و روز. روز را رویاها در دست داشتند و شب را افکار. مرگ امید، سایه‌ای تاریک بر زندگی افکند و شب و روز را یکی کرد. رویاها و افکار در میان هم زندگی کردند و کارها فقط برده‌ای بودند برای جلو رفتن زندگی. شب، روز و خواب، این سه سرزمین از دست رفته، خود را به رویاهای بی‌عمل و افکارِ بی‌کار باختند. و ناامیدی به‌دنیا آمد.

شبخوابامیدزندگیروزمرگی
۱۶
۰
حسام بصیرزاد
حسام بصیرزاد
خلاقیت محصول همین “آخه کی این کارو میکنه؟!” هاست. hesam.one
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید