
آن روز با هوای خنکی آغاز شد. تیغ آفتاب به زمین نمیرسید. یکی دو ابر بزرگ جلو خورشید بودند. چقدر من اینطور روزها را دوست دارم. تلفنی که با تو صحبت میکردم دوست داشتم تا ابرها نرفتهاند خودت را به من برسانی. نمیدانم در روزی که روشناییاش کم است چه چیزی وجود دارد که انقدر مجذوبکننده است. وقتی رسیدی، از بودنت، و از نرفتن ابرها، خوشحال بودم. هیچکدام نمیدانستیم چه چیزی در انتظارمان است. گفتی "نگاه کن. هوا بیشتر داره ابری میشه. فکر کنم یه بارون خوب بیاد. چایی نگیریم؟" و چای گرفتیم و قدم زدیم و ابرها همینطور در آسمان بیشتر شدند و صدای رعدشان را بهرخ کشیدند؛ بدون قطرهای باران.
وقتی دستت را دور بازویم حلقه کرده بودی داشتم به این فکر میکردم که کدام ابر شبیه توست؟ چرا این ابرها که هر شکلی بخواهند میشوند، نمیتوانند صورت تو را بسازند؟ احتمالا ابرها کلاس نقاشی میروند. شاید روزهای ابری، نمایشگاه آسمان است. گفتی "دیگه آبیِ آسمون معلوم نیست. کل آسمون رو ابر گرفته ولی بارون نمیاد." و من هم به همین فکر میکردم. مستقیم میتوانستیم به خورشید نگاه کنیم. نورش به زور به ما میرسید و سر ظهر انگار غروب شده بود. گفتی "تا حالا انقد راحت مستقیم به خورشید نگاه کرده بودی؟" و من رو به صورتت، جواب بله دادم.
روز بعد هم همینطور شروع شد. و روزهای بعد از آن. نور کم بود، باران نمیآمد. در ارتفاعات مه شده بود و روز به روز پایینتر میآمد. تلویزیون میگفت در روزهای آینده سامانههای بارشی کار خود را آغاز میکنند و تو گفتی"چشم بسته غیب گفت." اما بارشی در کار نبود. تو گفتی "بنظر من که خیلی سادهست. خورشید انقدر ابر زاییده که جمعیتشون زیاد شده. حالا هم نمیتونه کاریش کنه." و من خندیدم. گفتم شاید ابرها دست به اعتراض و اعتصاب زدهاند. و تو خندیدی. آسمان همچنان ابری بود. کل آسمان تبدیل به ناهمواریهای سفید و خاکستریای شده بود که وسطشان، به اندازه یک سکه، زرد بود. چشم همه به آسمان بود. تو گفتی "ملتِ سر به هوا." و من به این فکر کردم که چرا وقتی هیچ کاری هم از دستمان برنمیآید هنوز انقدر پیگیر هستیم؟
گفت "والا میگن میخواد بارون بیاد این وضعیت تموم شه." همه به همین امید زنده بودند و هرروز آسمان را نگاه میکردند بهدنبال قطرهای که روی پیشانیشان بریزد. بعضی با چتر و گروهی دعا میخواندند. بعضی میرقصیدند؛ رقص باران. بعضیها هم فقط روزی چندینبار بالا را نگاه میکردند. ابرها بیشتر میشدند و خورشید محوتر. تا روزی رسید که تاریک بود. و قطرهای باران روی پیشانیات چکید.
آن روز - یا نمیدانم، آن شب - وقتی باران گرفت همه خوشحال بودند. صحنه باشکوهی بود. اتمام تاریکی و حضور دوباره خورشید. حداقل نشانهای بود از اینها. گفتی "این بارون که من میبینم حداقل یه هفته میباره" و یک هفته بارید. سیل آمد و خسارت زد و آن صحنههای باشکوه در آب غرق شدند. ناامیدی ما را فرا گرفت. هفته گذشت و بارید و بارید. ذرهای نور ظهور کرد. خوشحالی کردیم و ابری جلوی آنرا گرفت. یکی گفت "دیگه روزای آخره". به امید همین روزهای آخر، آن هفتهها را سر کردیم و آب، در تاریکی، زندگیمان را برد. آسمان سیاه بود و خورشید زندانیِ ابرها. همان ابرهایی که روزی نگاهشان میکردیم و در خیالاتمان غرق میشدیم، هر از گاه بلایی جدید نازل میکردند.
گفتی "نگاه کن! داره جوونه میزنه!" و به گیاهی تازه روئیده اشاره کردی. چندروز آینده اخبار پر بود از آن جوانه؛ که چطور در دل تاریکی، راه رشدش را پیدا کرده و سبز شده. ابرها نرفتند. تاریکی ماند. و با آن گیاه سبز کوچک، امیدی هم در دل همه ما جوانه زد. تا شاید روزی جوانه تبدیل به نهال شود و رشد کند و گیاهانِ روئینتن بیشتری برویند. و شاید آن روز، آن جوانهی جانسخت، بتواند طلسم ابرهای دمدمی را بشکند و نور را برگرداند. و چقدر ما خوشحال خواهیم بود از گرمای بُرندهی خورشید. و من به عمق چشمانت نگاه خواهم کرد و تو را خواهم بوسید. بوسهای که تو برای همیشه از آن با "بوسهی روز گرم آزادی" یاد خواهی کرد.