ویرگول
ورودثبت نام
بهزاد ناصرفلاح
بهزاد ناصرفلاحدوست دارم همه ببینند ترجمه حرفه‌ای تا چه حد با چیزی که از ترجمه می‌شناسیم متفاوت است.
بهزاد ناصرفلاح
بهزاد ناصرفلاح
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

یادداشتی کوتاه بر نمایش «هاری یا سرگذشت مردی که به هنگامه تولد هر دو دستش پر از خون بود»

از همان روزی که دریچه چشمانمان به روی دنیا باز می‌شود و در گوشمان صدایی می‌پیچد و حتی قبل از همه اینها، زندگی ما، به‌عنوان یک انسان، با زنان عجین شده است. زندگی همه ما در واقع در گرو خونی بوده که از رگ‌های یک زن به رگ‌های نازک ما وارد می‌شده. انگار از همان ثانیه اول زندگی، با واژه‌ای گره‌ خورده باشید: زن!

عکس از: پرتو جغتایی
عکس از: پرتو جغتایی

نمایش هاری برای من نمود همین ارتباط تنگاتنگ میان انسان و زن بود. ارتباطی که شاید آنچنان سخت و محکم باشد که گستنش خلق یک هستی دیگر را لازم داشته باشد.

نقش زنان در نمایش انکارپذیر نیست. در واقع هر چه در دنیای خیال داستان می‌گذرد ردپایی از زن در خود دارد. زنی که عشق می‌آفریند، زنی که بذر نفرت می‌کارد و زنی که از درخت حسادت برای خودش میوه می‌چیند. در این میان، مردان داستان در حاشیه نشسته و برای خودشان خیالاتی می‌بافند که دانه تک‌تک آنها زنان در خاک مغزشان کاشته‌اند.

انگار مردان در نمایش فقط نقش ماشه را دارند؛ اما نه هر ماشه‌ای. تمام تعاملات نمایش ما را یاد تاریخی خاص می‌اندازد. تاریخی که در آن مردان ظاهر قدرتمند و پرصلابتی داشتند اما در پشت صحنه، تمام صلابت آنها در گرو یک چیز بود: زن!

فرقی نمی‌کند چه جایگاهی داشته باشید، پسری شیرین‌عقل، شاهزاده‌ای سنگدل که به‌دنبال قتل پدرش است یا حتی خود قبلهٔ عالم؛ در هر صورت انگار کنترل شما در دست یک زن است! حقیقتی که شاید اگر در زمانه‌ای که نمایش در آن اجرا می‌شد به هر مردی می‌گفتی، دست و پایت یا شاید سرت را جدا می‌کرد تا درس عبرتی شود برای بقیه!

دنیای زنانِ نمایش انگار یک دنیای موازی بود که فعل‌وانفعالات خودش را داشت؛ انگار در پشت پستوهای کاخ دربار این زنان بودند که تصمیم‌ها را می‌گرفتند،‌ مردان را قانع می‌کردند و در انتها ماشه را می‌چکاندند.

این دنیا صرفاً‌ به افکار پلید و توطئه‌های دربار محدود نمی‌شد؛ این زنان بودند که عشق می‌آفریدند، آواز خوش می‌خواندند و سفیدی بر تمام سیاهی‌های در و دیوار کاخ می‌پاشیدند.

نمایش به گمان من، داستان پسری نبود که به دستان خونی به دنیا آمده؛ نمایش به گمان من داستان پسری نبود که عطش خون داشت؛ هاری از نگاه من، داستان زنانی بود که در واقعیتی دست‌ و پا می‌زدند که مجبور به پنهانش بودند. داستان زنانی بود که هر یک در حسرت دنیایی رنگارنگ، محکوم به دوختن سیاهی بر چشمان‌شان بودند.

هاری داستان پندارهای اشتباه در جامعه‌ای برفی است و هنوز که هنوز است، رد پای این پندارهای از روی برف‌ها پاک نشده. شاید آتش آنقدر که باید داغ نشده تا برف‌ها را آب کند.

تئاترنمایشنامهنقدادبیات
۵
۰
بهزاد ناصرفلاح
بهزاد ناصرفلاح
دوست دارم همه ببینند ترجمه حرفه‌ای تا چه حد با چیزی که از ترجمه می‌شناسیم متفاوت است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید