آب معنی زندگی هست یا بهتر خود زندگی هست
یکی از خوش شانسی های ما در زندگی شهری این هست در هر لحظه که بخوایم می تونیم به آب شهری دسترسی داتشه باشیم و مثل خیلی از شهرهای دورافتاده ایران که در مناطق محروم هستن نیازی به بارکشی آب نداریم
بهتر از اون این هست که الان تو بیشتر خونه های تهران دستگاه تصفیه آب هست که هر موقع اراده کنی شیر آب باز می کنیم و آب گوارا می خوریم
خیلی وقتا به همین دسترسی های کوچک که داریم دقت نمی کنیم و قدر نمیدونیم
شاید اگر قدر نعمت های ایران رو میدونستیم طور دیگه ای از نعمت هامون استفاده می کردیم. فکر می کنم دیگه هممون میدونیم که کره زمین از آب تشکیل شده و فقط سهم کوچکی از این آب رو می تونیم استفاده کنیم و یا این که 70 تا 75% بدن انسان از آب تشکیل شده ( البته می تونه تغییر کنه)
اما تصور کنید که برای به دست آوردن آب آب آشامیدنی تهران، مجبور باشید مسافت زیادی رو طی کنید و اون رو حمل کنید. تازه راهکارهایی رو هم قبلا گفتیم که میتونه به سالم سازی هرچه بیشتر آب لوله کشی تون کمک کنه.
در بسیاری از نقاط دنیا، زنها و بچهها روزانه حدود ۶ کیلومتر رو پیادهروی میکنن تا ۵ گالن آب رو به خونه برسونن.
این کار زمان زیادی از اونها میگیره و باعث میشه نتونن به مدرسه برن یا سر کار برن.
دسترسی به آب تمیز، زندگی رو تغییر میده. آب یعنی آزادی. دخترها میتونن به مدرسه برن، زنها میتونن کار کنن، امنیت غذایی خانوادهها تامین میشه و سلامتی کل جامعه بهتر میشه.
دسترسی به آب لوله کشی یعنی:
متاسفانه خیلی از نقاط دنیا به آب تمیز دسترسی ندارن. نبود بهداشت و آب ناسالم، باعث ۸۰ درصد از بیماریها در کشورهای در حال توسعه میشه و سالانه جان ۱.۷ میلیون نفر رو میگیره.
با مصرف درست آب، قدر این نعمت بزرگ رو میدونیم و به همه کمک میکنیم تا به آب تمیز دسترسی داشته باشن.
راهنمای کامل در مورد آب آشامیدنی تهران
آب ناسالم، دشمن سلامتی ماست! آب سالم، یه نعمته که نباید قدرشو ندونیم. متاسفانه مصرف آب آلوده میتونه عواقب جدی برای سلامتی ما داشته باشه.
بر اساس گزارش سازمان یونسکو در سال ۲۰۲۱، سالانه حدود ۸۲۹ هزار نفر به خاطر اسهالی که از آب آشامیدنی ناسالم، نبود بهداشت و شستشوی ناکافی دست ایجاد میشه، جان خودشون رو از دست میدن. تو این میان، نزدیک به ۳۰۰ هزار نفرشون بچههای زیر ۵ سال هستن که ۵.۳ درصد از کل مرگومیر تو این گروه سنی رو تشکیل میده.
کیفیت آب رودخانههای کرج و جاجرود در حال بهتر شدن است!
ایران، سرزمین رودهای پرخروش و قناتهای کهن! ایران سرزمین رودهای بزرگیه، اما فقط رود کارون قابل کشتیرانیه. باقی رودها بخاطر شیب زیاد و جریان نامنظم، برای این کار مناسب نیستن.
رود کارون با حدود ۸۹۰ کیلومتر طول، از جنوب غربی ایران عبور میکنه و به اروندرود میریزه. اروندرود حاصل به هم پیوستن دو رود بزرگ دجله و فرات در کشور عراق هست.
جریان رودهای دیگه ایران فصلی و متغیر. سیلهای بهاری خسارت زیادی به بار میارن، در حالی که تابستونها با کمبود آب روبرو هستیم و بسیاری از رودها خشک میشن.
اما جای نگرانی نیست! آب به طور طبیعی زیر زمین ذخیره میشه و از طریق قناتها و چشمهها دوباره به سطح زمین میرسه. همچنین، با حفر چاه میشه به این منابع دسترسی پیدا کرد.
میزان بارش سالانه در ایران حدود ۲۲۸ میلیمتره که البته تو مناطق مختلف، متفاوته. مثلا تو بعضی از نقاط مرکزی کشور، بارش سالانه فقط ۵۰ میلیمتره، در حالیکه تو بعضی از نواحی ساحلی نزدیک دریای خزر، به بیش از ۱۵۰۰ میلیمتر هم میرسه.
جالبه بدونین که ۳۰ درصد از بارش ایران به صورت برف و ۷۰ درصد به شکل بارون میباره. با وجود این میزان بارش، ایران جزء کشورهای خشک و نیمهخشک به حساب میاد.
تهران، با میانگین بارندگی سالانه ۴۱۸ میلیمتر، در منطقهای نیمهخشک قرار داره. این موضوع اهمیت منابع آب رو به خصوص برای کلانشهرهای در حال توسعه مثل تهران، پررنگتر میکنه.
از طرفی، با وجود کمبود منابع آب آشامیدنی، مصرف آب در ایران از میانگین جهانی هم بالاتره. خشکسالی هم یکی از جدیترین مشکلات محیطزیستی ایرانه. ایران چندین دهه است که با این معضل دستوپنجه نرم میکنه. طبق آمار، حدود ۹۷ درصد از جمعیت ایران در سال ۲۰۱۹ درگیر خشکسالی بودن. این موضوع باعث مهاجرت از روستاها به دلیل کمبود آب برای کشاورزی، افزایش بیرویهی مهاجرت به شهرها و تشدید مشکلات شهری مثل فقر شهری شده.
طبق گزارش هیئت بیندولتی تغییرات آبوهوا (IPCC) در سال ۲۰۲۲، دمای کشورهای خاورمیانه طی ۱۵ تا ۲۰ سال آینده، ۲ تا ۴ درجه سانتیگراد افزایش پیدا میکنه. برای ایران هم پیشبینی شده که دمای هوا ۲.۶ درجه افزایش پیدا کنه و میزان بارش هم حدود ۱.۳۵ درصد کاهش داشته باشه. در نتیجهی این تغییرات، مهاجرت از روستاها و شهرهای کوچک به پایتخت بیشتر میشه. علاوه بر این، عوامل سیاسی و اجتماعی هم این روند رو تشدید میکنه. همهی این اتفاقات در حالی رخ میده که تهران در منطقهای نیمهخشک قرار داره.
توسعهی ناموزون، نبود برنامهریزی بینالمللی برای استفاده از زمین، کاهش بارندگی و خشکسالیهای پیدرپی، باعث مهاجرت بیوقفه به تهران و اطرافش شده. این مهاجرتها، به همراه گسترش طبیعی شهر، فشار زیادی رو به مسئولین برای تأمین منابع ضروری وارد میکنه.
سدهای کرج، طالقان، لتیان، لار و ماملو و ۵۹۴ چاه فعال، تأمینکنندگان اصلی آب آشامیدنی تهران هستن. بخش زیادی از آب آشامیدنی تهران از منابع آبهای زیرزمینی تأمین میشه که میتونه مشکلاتی مثل فرونشست زمین رو در بعضی نقاط شهر به وجود بیاره.
رودخانههای کرج و جاجرود، منابع مهم تامین آب آشامیدنی تهران هستند. به همین خاطر، کیفیت آب این رودخانهها و تغییرات اون خیلی مهمه.
تو این تحقیق، از روشهای مختلفی برای بررسی کیفیت آب این دو رودخانه در طول سه سال (از فروردین ۱۳۸۵ تا اسفند ۱۳۸۷) استفاده شده.
اطلاعات کیفیت آب شامل ۹تا پارامتر مختلف هست که به صورت ماهانه (به جز بهار و تابستان ۱۳۸۶ که فصلی اندازهگیری شده) در ۲۰ ایستگاه تو رودخانه کرج و ۲۴ ایستگاه تو رودخانه جاجرود جمعآوری شده.
بر اساس نتایج این تحقیق، کیفیت آب هر دو رودخانه در این مدت، در حد متوسط تا خوب طبقهبندی شده. با اینکه کیفیت آب رودخانه کرج بهتر بوده، ولی شاخص کیفیت آب خروجی سدهای هر دو رودخانه تقریبا شبیه هم بوده.
همچنین، کیفیت آب هر دو رودخانه به طور کلی در طول زمان بهتر شده. بیشترین بهبود تو زمستون و کمترین اون تو بهار اتفاق افتاده.
تحقیقات نشون میدن که بین میزان اکسیژن محلول (DO) و دما، همبستگی منفی قوی وجود داره؛ یعنی هر چی دما بالاتر باشه، میزان اکسیژن محلول کمتر میشه. همچنین، بین بعضی از پارامترهای دیگه مثل هدایت الکتریکی (EC) و کدورت (Turbidity) همبستگی معنیداری دیده شده.
تو بین اون ۹تا پارامتر، فسفات (PO4) کمترین تاثیر رو روی پایین اومدن کیفیت آب داشته و برعکس، میزان اکسیژن بیولوژیکی تقاضا (BOD5) بیشترین تغییر رو داشته. در مقابل، دما کمترین تغییرات رو تو این مدت نشون داده.
تهران بارها با هشدار خشکسالی روبهرو شده و محدودیتهای اعمال شده روی مصرف آب، نشوندهندهی حساسیت این موضوعه. توسعهی ناموزون شهر تهران باعث ایجاد شکافهای اجتماعی، اقتصادی، زیرساختی و فیزیکی زیادی بین بخشهای مختلف شهر شده و تهرون رو دو قطبی کرده. با وجود تلاشها برای کم کردن این فاصلهها، عدم تعادل اقتصادی همچنان بر پایداری محلههای مختلف تأثیر داره.
در نتیجه، تقریبا نصف شهر (قسمت جنوبی) که شامل مناطق فرسوده و کمبرخورداره (حدود ۴۴۲۷ هکتار بافت فرسوده در ۲۱۳ تا از ۳۵۳ محلهی تهران که حدود ۳۰ درصد از مساحت تهرانه) از زیرساختهای فرسوده مثل شبکهی آبرسانی رنج میبره.
علاوه بر این، به دلیل سابقهی کاربری اراضی این مناطق (بهعنوان زمینهای کشاورزی)، تراکم بالای جمعیت (حدود سه برابر میانگین تهران) و تعداد زیاد چاههای مجاز و غیرمجاز، این مناطق در برابر فرونشست زمین بهشدت آسیبپذیر هستن. شناسایی الگوها و پیشبینی تقاضا میتونه منجر به برنامهریزی بهتر و در نتیجه، دستیابی به پایداری مالی، زیستمحیطی و اجتماعی بشه.
امیدواریم با همفکری و تلاشهای مشترک، بتونیم بر این چالشها غلبه کنیم و تهران رو به شهری پایدار، متعادل و با دسترسی عادلانه به منابع برای همه شهروندان تبدیل کنیم.
آب آشامیدنی تهران، کمیاب اما (تقریبا) بی خطر!
تو این مطالعه، میزان بعضی از فلزات سنگین مثل آرسنیک، نیکل، روی، آلومینیوم و … تو آب آشامیدنی تهران بررسی شده.
این مطالعه میگه که میزان این فلزات تو آب تهران از حد مجاز سازمانهای مختلف مثل سازمان ملی استاندارد ایران، سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا و سازمان جهانی بهداشت، پایینتره.
خبر خوب اینه که طبق این تحقیق، آلودگی آب آشامیدنی تهران به این فلزات، خطر ابتلا به سرطان رو به دنبال نداره. اما یه نکتهی مهم وجود داره!
مقادیر کمی از کروم و کادمیوم تو آب تهران پیدا شده که اگه به طور مداوم و برای مدت طولانی مصرف بشه، ممکنه برای سلامتی مضر باشه. چون این دو تا فلز تمایل دارن تو بدن تجمع پیدا کنن.
بنابراین، لازمه که همچنان کیفیت آب آشامیدنی تهران به طور مرتب بررسی بشه و اگه آلودگی به این مواد پیدا شد، اقدامات لازم برای تصفیهی آب انجام بشه.
با اینکه این مطالعه نشون میده که آب آشامیدنی تهران از نظر این فلزات سنگین تقریبا بی خطره، ولی لازمه که همیشه برای حفظ سلامتی، مصرف آب رو به اندازه نگه داریم و در صورت لزوم، از روشهای تصفیهی آب استفاده کنیم.
تحقیق جالبی درباره عوامل موثر بر مصرف آب در تهران انجام شده که به بررسی تاثیر نوع کاربری اراضی و عوامل جمعیتی و فیزیکی در سطح محلهها پرداخته است. بر اساس نتایج این تحقیق، مشخص شده که تراکم جمعیت، مساحت بافت فرسوده، درصد ساختمانهای بالای 30 سال، کاربری مسکونی-تجاری و فضای سبز، بیشترین تاثیر را بر مصرف آب دارند. جالب اینجاست که بافتهای فرسوده و ساختمانهای قدیمی، مصرف آب کمتری دارند؛ در حالی که آنها به بازسازی زیرساختهایی مثل شبکه آبرسانی نیاز دارند.
این پژوهشگران با استفاده از دادههای شهرداری تهران، مرکز آمار ایران و شرکت آب و فاضلاب استان تهران، الگوهای فضایی مصرف آب را در ارتباط با 12 نوع کاربری اراضی و 6 عامل فیزیکی و جمعیتی تحلیل کردهاند.
با توجه به اینکه برنامهی سوم توسعهی تهران بر توسعهی محلهای به عنوان کوچکترین واحد قابل برنامهریزی و مشارکتپذیر شهر تاکید دارد و از طرفی الگوی مصرف آب، ابزاری کارآمد برای تصمیمگیری، سیاستگذاری و راهبردهای مدیریت مصرف آب به شمار میرود، نتایج این مطالعه میتواند به مسئولان و تصمیمگیرندگان شهری و سایر شهرهایی که از مدیریت محلهای و نهادسازی محلی استفاده میکنند، کمک کند تا ضمن شناسایی محلههای پرمصرف، راهبردهای صرفهجویی در مصرف آب را در سطح محلهای طراحی و اجرا نمایند.
پژوهشگران این کار را گامی در راستای تدوین برنامههای توسعهی پایدار آیندهی تهران بر اساس ظرفیت اکولوژیکی منابع آب میدانند. همچنین روشهای تحلیل فضایی، همبستگی و رگرسیونی به کار رفته در این مطالعه، ابزارهایی موثر و قابل اطمینان برای انجام پژوهشهای مشابه در شهرهای دیگر به ویژه شهرهای با ویژگیهای جغرافیایی و اقلیمی مشابه تهران به شمار میآیند.
امیدواریم با توجه به بحران کم آبی در تهران، برنامهریزی شهری بر اساس ظرفیت اکولوژیکی منابع آب، به خصوص در کلانشهری مثل تهران که با مشکل کمبود آب روبرو است، در اولویت قرار گیرد. رکن اصلی چنین برنامهریزیهایی، جلوگیری از افزایش تقاضای آب آشامیدنی تهران از طریق سیاستهای کنترل جمعیت و جلوگیری از توسعهی صنایع آببر است. با توجه به مرکزیت سیاسی و اقتصادی تهران و همچنین سیاستهای تولید مسکن به عنوان عاملی مهم در جلوگیری از رکود اقتصادی، به نظر میرسد این موضوع نیازمند توجه ویژهای باشد.