این روزها دلم برای خیلی چیزا تنگ شده، همه‌شون تو ی دسته قرار میگیرن، تعاملات انسانی. فرصت شناخت انسان ها، بودن باهاشون، دوست داشتنشون، حرف زدن باهاشون، شنیدنشون، تو بغل کشیدنشون و دست دادن باهاشون و .... این کار ها بخش بزرگی از اونچه هستش که لذت رو حین گذر زمان بهم میده. اینا همون هایی هستن که بهم اشتیاق بیرون اومدن از غار رو میدن. من تنهایی رو به خوبی میشناسم، کسی هستم که میتونم وقتی تنها هستم لذت ببرم و هیچ حس بد یا ... نداشته باشم ولی فرصت تجربه بودن کنار انسان ها چیزیه که باعث میشه فقط یک بار زندگی نکنم، حین زندگی کردن بتونم تجربه زندگی های دیگه رو هم داشته باشم(نمیدونم شاید دارم سخت توضیحش میدم چون واقعا موضوع سختیه، نمیتونم ساده تر بنویسمش، شاید به زبون آوردنش راحت تر باشه).
میدونید حرف زدن چیزیه که به من قدرت میده، نوشتن چیزیه که من رو آروم میکنه. شنیدن ولی بهم فرصت زندگی میده. چرا؟؟ چون وقتی حرف میزنم دارم توجه و زمان یک یا چند نفر دیگه رو کامل به اختیار خودم صرف میکنم و این یعنی قدرت. (در همین لحظه آهنگی که باعث شد این متن رو شروع کنم نوشتن پلی میشه، مرسی بابت اینترنت خوبی که داریم:). نوشتن آرومم میکنه، چون آدمها زمانی یک متنی رو میخونن که علاقه‌ای به خوندنش داشته باشن، اگه متن براشون جذابیتی نداشته باشه هیچ وقت این علاقه براشون ایجاد نمیشه. خواستم اینجا هشدار بدم ولی میخوام ادامه بدم به نوشتن، هشدار ها رو بعدا به اول یا آخر متن اضافه میکنم. شنیدن ابزاریه که بهم آرامش میده، قدرت میده، بهم فرصت تجربه زندگی های بیشتری رو میده. شنیدن بهم آرامش میده چون آدم ها وقتی حرف میزنند که اعتماد کنند، تا اعتمادی وجود نداشته باشه آدم ها حرف نمیزنن و این اعتماد نتیجه کلی احساسات و تجربیات خوبه و هر دوی اینها همونطور که معلومه حاصل زمانی هستن که الان بهش میگیم گذشته. و بهم قدرت میده چون وقتی میشنوم فرصت حرف زدن پیدا میکنم. فرصت یادگرفتن و تجربه کردن خیلییی بیشتر از اونچه که تنهایی بتونم توی فرصت محدود زندگی یاد بگیرم و تجربه‌اش کنم رو میده.
ساعت حدودای ۹ شب بود فکر کنم که فیلم one flew over cuckoo's nest (ممکنه اسمش رو درست ننوشته باشم)(اسپویلر الرت !!!!!) رو دیدم. خیلی عمیق بود. تلخ بود، شیرین هم بود. هنوز تو اون اعماق هستم به نظرم، هنوز نتونستم بیام بیرون، هنوز دارم میبینم که لحظه‌ای که همه مدت بهش فکر کرده رسیده و به خاطر بغض یکی از دوستاش پشت میکنه به هر آنچه که بهش فکر کرده. من هیچوقت همچین قدرتی نداشتم، هیچ وقت همچین توانایی نداشتم. پای پلن هام که بیاد وسط قدرت مطلق دست مغزمه، شایدم هیچوقت نشه گفت، ولی خیلی وقته که اینطوری‌ام. میدونید، حرفام هی میخواد بپره چون تو مغزم حین فکر کردن به هر نقطه که میرسم میبینم وصله به زمان و مکان دیگه‌ای، این سیم هایی که این ها رو به هم وصل کردن رو خیلی خووب میتونم ببینم. همین بهم قدرت میده که خودم انتخاب کنم تا کجا عمیق تر بشم، همین بهم این قدرت رو میده که انکارشون نکنم، فقط قبول کنم که گذشته.
[اینجا ی پاراگراف خیلی بلند بود، ولی قشنگ نه :]
حدودا یک سال و نیم میشه، شایدم دو سال که ی گرمایی تو دلم حس میکنم، هر لحظه یکم گرم تر میشه، محسوس نیست در لحظه، ولی توی مقایسه الان با اون روز های اول واقعا غیر قابل انکاره. نوجون نیستم که بگم کور شدم، ولی میدونم که گرم شدم. شبیه ی دلگرمی که باعث میشه خیلی ترس ها رو نداشته باشید دیگه. [اینجا ی جمله خیلی قشنگ بود، ولی موندگار نه :]. متفاوت نیست، عجیب غریب نیست، the best one iv'e ever seen نیست، ولی اونیه که، اونیه که میتونم بگم برا من فرق داره. چقد سخته، نمیشه گفت چیه، اصن مگه میشه، مگه میشه فاصله رو فهمید، مگه میشه فهمید که چی متمایزش میکنه، حداقل من نمیفهمم. هوم به نظرم اینهمه پیچوندم که ی جمله رو نگم واضح و مستقیم، خو یکی هست که دوسش دارم، ممکنه این پست رو نخونه، ممکن هم هست اولین کسی باشه که این متن رو میخونه. ولی اگه بخونه هم مستقیم از طرف خودم نخواهد بود، از طرف همین شخصیت ناشناس بهش خبر میدم. نه که بترسم از بیان احساساتم، بیان احساسات کاریه که هیچوقت بابتش شرمنده نمیشم، در اصل بخاطر همون پاراگراف اولیه که اینجا نوشتم مستقیم و با اسم واقعی خودم بهش نمیرسونم، چون هنوز شنبه نشده، به خودم گفتم که شنبه میرم جلو، البته نه اینقدر جلو که خودش رو ببینم، ولی اینقدر جلو که اگه خواستم خودش رو ببینم و بهش بگم همین حرف ها رو، تنها و تنها کاری که میتونه من رو از غار خودم بکشه بیرون تهدید نشه. چقد پیچیده گفتم، چون پیچیده‌ست.
واقعا جدی میگم، من مشکلی با بیان احساساتم ندارم، بهش نمیگم اعتراف، بهش میگم بیان، چون کسی نمیتونه بابت چیزی که احساس میکنم من رو قضاوت کنه، فقط و فقط به اون دلیلی که گفتم جرات ندارم بهش بگم.
اگه داری میخونی، لطفا دنبالم نگرد بذار ناشناس بمونم تا شنبه، مگه اینکه بخوای بهم بگی تو هم میتونی کمکم کنی که شنبه زودتر برسه(که فقط در حالتی ممکنه که بدونی کی هستم)(میدونی چی میگم ؟ :)
هوم،همیشه شروع سخت ترین کاره برام. میدونی، اینکه از چی شروع کنم نوشتن همیشه چیزی بوده که باعث شده بعضی وقتا ننویسم، ولی وقتی که دستم به کیبورد میرسه دیگه تموم شدنش مصادف میشه با خالی شدن ذهنم. خوندن این متن شاید برای یک نفر فقط جذابیت کافی رو داشته باشه. اگه خوندید و وقتی به اینجا رسیدید دارید میگید "خب که چی؟؟؟" ببخشید ولی این متن برای شما نبوده و ببخشید که این اطلاعیه رو اول پست نذاشتم. برا جبران این آهنگی که اسمش رو این پایین گذاشتم رو پلی کنید و لذت ببرید.
توجه: اینها که نوشتم تجربیات همین شبیه که گذشت :)
اسم آهنگی هم که مشوق نوشتن این متن بود برا من رو اینجا میذارم (Lait Gustavo Santaolalla)
