پرم از حرف و هیییچکدوم نمیتونن تبدیل به کلمات بشن، اصن نمیشه، اصن نمیشه. امروز همههههه چیز هایی که اتفاق افتاد رو میدونستم که میخواد پیش بیاد ولی نفس رو توی سینه‌م حبس کرد امروز، کلمات نمیتونن بیان کنن، اصلا نمیتونن، هنوز دستات رو گرفتم و توی کافه روبروت نشستم، دستات از استرس خیس عرق شده و دارم با دستم ماساژ میدم کمی گاه گداری انگشتات رو و لذت میبرم، شروع میکنی به حرف زدن و یهو همه چی رو به زبون میاری، همه اونچه که منتظرش بودم رو، اینها رو میگی و چشمات رو زل میزنم و نفسم حبس میشه و زمان می ایسته و دیگه حرکت نمیکنه، الان هنوز تو اون لحظه‌م، اصن نمیگم خوشحالم، خوشحال ترینم، اصن نمیگم شوق دارم، پرم اززز اشتیاق، همه وجودم شادیه، همههه وجودم امیده. همهههه وجودم جمله دوست دارمیه که گفتی و میتونم با این جمله تا آخر عمرم بسازم، حاظرم اون لحظه رو میلیون ها بار زندگی کنم و قول میدم هر دفعه بیشتر و بیشتر خوشحال شم و از زمین بریده شدم و برم بالا. ولی شوق داشتنت، شوق کنارت داشتنم،شوق بغل گرفتنت و دوست داشتنت و حرف زدنت و کنارت راه رفتن و ...، همهههه اینها چیزهایی هست که واقعا بهم میفهمونه که قشنگ تر و قشنننگ تر از اون لحظه رو خواهیم ساخت. هنوز توی اون لحظه موندم که بغلت کردم و همه وجودت رو حس کردم، هنووووز هم اون لحظه که شالت رو گرفته بودم و بوش رو به مشامم میسپردم که حفظ کنه و برچسب امنیت بهش بزنه من رو گرفته و موندم تو اون لحظه.
امروز همه اونچه که میخواستم رو گفتی، همه اونچه که باید رو گفتی، مرسی که همراهیم رو قبول کردی، ممنونم که قبول کردی که مسیر رو با هم بسازیم، قدردانم که دستات رو بهم دادی و از همههه مهمتر، متشکرم که دلت رو بهم سپردی، میدونمش و بهت وعده میدم که امن ترین جای دنیا رو براش میزارم (تو این لحظه رسیدم به ساعت 00:00، مسیج ندادم که اینجا بنویسمش که ثبتش کنم که داشته باشیمش برای همیشه). هواسم بهش هست، بیشتر از اونچه که هواسم به خودم هست. دوست دارم، تا ابد دوست خواهم داشت، دستات رو گرفتم و بهت وعده میدم که تا تهههه دنیا ولشون نکنم، بهت وعده میدم که هرآنچه که باید رو به کمک خودت میسازیم و بهترین رو رقم میزنیم.
هنوز تو بغلت موندم و نمیخوام زمان بگزره، هنوز تو چشمات زل زدم و دارم میبینم که داری با چشمات و دستات و لبات ادا میکنی دوست دارم رو. هنوز دستات رو گرفتم و دارم قدم میزنم باهات در حالی که تنهای تنهای توی پیاده رو داریم سمت خونه بر میگردیم. هنوز هم دارم به مشام میکشم بوی عطرت رو روی شالت. این لحظه ها رو تا آخرین لحظه فراموش نمیکنم، اولین بار نابی بود، اولین باری بود که بهم میگفتی.
از من زمان خواستی و من قبول کردم، مطمئن بودم که باید بمونم تا زمانی که کنکورت رو بدی، لحظه به لحظه‌ش رو تصور میکردم بعد از کنکورت که میبینمت، ولی اینکه از وقت خودت گذاشتی و آرامش من رو ساختی واقعا بیشتر از هر چیزیییییی من رو خوشحال و مغرور و پر از حس خوب و خوش و ... کرده، واقعا بیشترین حال خوبم از این بابته، از اینکه از وقت کم خودت گذاشتی و فکر کردی و فکرات رو روی هم گذاشتی، از اینکه با این کارت همهههه دنیام رو آروم کردی. به وجودم قسم که قدردانت خواهم بود. قدردان همه لحظاتی که توی اون روز ها به فکر به من اختصاص دادی و به شدددددت عجیبی ثمره‌ش باعث آرامش و خوشحالی من شد. ممنون و قدردانتم. از اونروز که گفتی بر میگردیم و حرف میزنیم در موردش فهمیدم که چی قراره بشنوم و لحظه‌ای که شنیدمش واقعا همههه وجودم از زمین جدا شد. ولی از لحظه‌ای که فهمیدم قراره چی بشنوم اصن نمیدونی چه حس خوبی داشتم، اصن ایده‌ای ندارم که چطور میتونم بیانش کنم.
