
محبوب من، الان که دارم این متن را مینویسم تو خوابی و امیدوارم در خواب قشنگی باشی که فردای این شبها لذت خوابی که دیدهای بتواند بشورد ببرد هرآنچه که نمیشود تجربه کرد در این روز ها. میدانی، با اینکه دورم از تو ولی انگار میکنم که همین حوالی هستی، هر لحظه تورا کنار خود تصور میکنم. وقتی نمیشنوم از تو یا نمیخوانم از تو دلم تنگ میشود، آنقدر تنگ که گویی کل شهر را مصیبتی سر آمده و در عزا هستن. البته اینها همه فقط تا زمانیست که بیخبرم ازت، به محض رسیدن خبری یا کلامی یا پیغامی از تو گویی به یک باره اندازه تک تک نفوس عالم خوشحالی در من جریان پیدا میکند. لبخنده رو میدونی که؟ همان که قبلا ازش برایت گفته ام، میخکوب میشود بر صورتم و تا ساعاتی بعد از آخرین خبر یا پیغامی از تو هم همانجا میماند.
نمیدانی چقدر زمانی که فهمیدم آن لبخند معروف فقط به من تعلق ندارد و تو هم به همان درد دچاری و چه درد شیرینیست، امیدوارم همه آدمیان به آن دچار شوند و عاجز از علاج بمانند.
محبوب من، این را به حساب دلتنگیم بگذار(چون حساب های دیگرم به نظرم بدهی هایشان سنگین شده) ولی گاها نصف شب حتی از خواب بیدار میشوم، از جایم بر میخیزم و از پنجره در راه غرق میشوم و میگردم به دنبال نوری که شاید فانوس نامه رسانی باشد که از جانب تو آمده است، میدانم که ممکن نیست شب به آن دیروقتی نامه رسانی را به زحمت بیاندازی و برایم بنویسی و راهیاش کنی. این ها همه را میدانم، اما باز گویی به این کار گمارده شدهام، هر بار که از خواب میپرم این کار را تکرار میکنم به این امید که از تو بیشتر بشنوم.
به نظرم تو میمانی به طعام لذیذی که یک روزه دار در بر خویش دارد، هستی ولی ممنوعی. میشود تو را بووید، تو را شنید، تو را دید اما نمیشود مزه ابرازت را به کام خود چشید. صبر کن لحظهای، پس شایدت چه؟ آن را حساب نکرده بودم، اگر بگویم نمیخواهم هیچوقت حسابش را هم بکنم ازم خورده خواهی گرفت؟ آیا به آن ایراداتی وارد است از منظر تو؟ برایم بگو لطفا اگر ایراداتی وارد است که صحبت هایم نمیتواند آن ها را حل و فصل نمیاید ولی بگذار برایت بگویم، من در این عمری که تا به حال داشته ام هیییچگاه تجربه اینکه بیش از یک راه برای رسیدن به کمال یا فائق آمدن به هر مشکلی یا موفقیت در هدفی نداشته ام، یعنی اگر شفاف تر بگویم هیچ گاه نگذاشته ام بیشتر از یک راه داشته باشم، نه که بترسم از راه های دیگر، نه ها، به این سبب که وقتی یک راه فقط جلو رویم هست و از آنجا که سکون باعث عفونت است و هیچگاه علاقهای به سکون نداشته ام پس در همان راه آنقدر جلو میروم تا یا موفق شوم یا به بنبست برسم. باور کن حرفم را که بهای داشتن بیش از یک راه (برای من نوعی) بسیااار گزاف تر از آن است که به بنبست برسم.
اگر تو را به طعامی و خود را به روزه داری تشبیه کردم قصدم رساندن شدت موضوع به شیوایی بود، وگرنه تو را میشود از زبان فریدون خواند فقط و بس ای کاشانه من.