نخوانید

هشدار:

این متن برای شما نیست، نخوانید لطفا

این متن حاوی مقادیر زیادی تاریکیست

این متن منحصر به فرد است و فارغ از ماجراها

خیلی وقت بود ننوشته بودم، ینی در واقع میتونم خیلی روشن بگم که از وقتی کم آبی و خشکسالی اومد دیگه ننوشتم. طبیعیه، از نظر خودم طبیعیه، چون خب خشکسالی و کم آبی که میشه دیگه قلیان آب به حدی نخواهد بود که از چشمه ها بزنه بیرون. بلاخره هر مولدی نیاز به تغذیه شدن داره و زمانی که نتونه تغذیه بشه چرخه تولیدش قطع میشه. الان هم که دارم مینویسم ممکنه پر از تاریکی و عاری از هرگونه احساس باشه، چون چیزی نمونده برام که بتونم استقاده‌ش کنم، به همین زودی تموم شد همه ذخیره هام. امیدوارم تو زمان مناسبی این ها رو بخونی ولی به هر حال من همین الان همه آنچه که ذخیره داشتم رو تموم کردم، چشمت رو دور دیدم و سه روز اول رو با بیشترین شدت ممکن از همون یکی دو قطره‌ای که ته مشکم مونده بود استفاده کردم به هوس خاموش کردن عطشم ولی چه سود که سراب بود و بس هر آنچه که تصور میکردم که ممکنه اتفاق بیافته بعد از بهره‌وری از همون چند قطره.

نمیدونم، ایده‌ای ندارم، اصن روشن نیست برام که میخوای چیکار کنی و چه برنامه‌ای داری، فقط این رو میدونم که اون خورشید تابانی که داشتم تبدیل شد به مشعل و من هی خواستم که تغذیه بشه ولی نشد، تبدیل شد به شمع و هی خواستم که تغذیه بشه و نشد و الان گم شدم و هیییچ جا رو نمیتونم ببینم، حتی نمیتونم راهی که ازش اومدم رو با چشمام ببینم، هوا یکم آرومه و طوفانی نیست خیلی ولی تاریک ترین حال ممکنه و هیچی رو نمیتونم ببینم. ایده.ای ندارم که میخوای چطور نور رو بهم برگردونی، واقعا نمیدونم اصن میخوای اینکار رو بکنی یا نه. هیچکدوم از اینا رو نمیدونم، فقط میدونم که دیگه واقعا من خاموش شدم، تاریک شدم، هیچ جایی رو نمیتونم ببینم.

امیدوارم برنامه‌ای براش داشته باشی، عمیقا امیدوارم :)

بماند به یادگار از روز های تاریک و سرد فراغ