خواستم بنویسم دلم تو را میخواهد
ولی
مگر دیگر میتوانم بفهمم چه میخواهد؟
این روزها
آنقدر تو و نبودنت در من رشد کردهاید که هر لحظه به یکی از شما فکر میکنم
تو با ارزش ترین دارایی من بودی و الان ندارمت
هر چند کوتاه، اما دردناک
میدانی، دارا همیشه مثل دارا رفتار میکند حتی اگر ندار شود، خصوصا اگر کوتاه مدت باشد
من نیز این روزها هنوز مثل وقتی که کنارم بودی رفتار میکنم و این خود آزار دهنده ترین است چون باید سعیم رو در مسیر عکسش بکنم و باید آنقدر عمیق نباشد سعی و تلاشم که روی رفتارم پس از برگشتنت هم تاثیر بگذارد
امیدوارم هر چه سریعتر این روزهایم بگذرد و به تو و کنارم بودنت دوباره دسترسی پیدا کنم که که این ورشکستگیم به درازا نکشد که بتوانم با حضور و احساست بدهی ها و دیرکرد های دوران ورشکستگیم را پس بدهم.
برایت مینویسم این روزها ولی بعدها بهش دسترسی پیدا خواهی کرد، وقتی که این ها را میخوانی امیدوارم در بازپرداخت بدهی هایم به کمک بشتابی.
که صبح از پس این شب تاریک بدمد
روشن کند راه را
گرما بخشد تن و جان را
روح بخشد جسم بی جان را
و دگر تا روز ازل
عزم سفر به غرب را از سر برهاند خورشید من
پ.ن: ببخشید اگه عنوان و نوشته تناسب کمتری دارن