ویرگول
ورودثبت نام
the one who just want to write
the one who just want to writeمن فقط مینویسم چون نوشتن آرومم میکنه
the one who just want to write
the one who just want to write
خواندن ۵ دقیقه·۷ سال پیش

شمعی که خورشید شد

طول کشید، خیلی طول کشید. تا تونستم به خودم بفهمونم که تصمیم درسته، تصمیمم واقعیه. من از سینگل بودن خیلی خوشم نمیاد ولی خیلی خوب میتونم سینگل بمونم، میتونم ازش لذت ببرم و اگه سینگل نبودم انتخابم بوده، ولی تاحالا هیچوقت فراتر از رابطه عاطفی و احساسی نبوده، تا حالا هیچوقت نتونستم طرف مقابلم رو نگاه کنم و کسی رو ببینم که میتونم همراهم تو مسیر زندگی بدونمش. شاید الان که دارید میخونید برداشتتون این باشه که مگه چند بار رابطه عاطفی و احساسی داشتی که همچین چیزی میگی؟ در جواب میخوام بگم که عدده خیلی مهم نیست هرچند خیلی کمتر از اونچه هست که فکرش رو بکنید حتی کمتر از اونچه که لازم باشه بیشتر از انگشت های یک دستتون رو برای شمارشش به کار بگیرید. اعتراف یکم زشتیه شاید، ولی حقایق هرآنچه هستند که هستند و نمیشه تغیرشون داد.

از حدود دو سال قبل که اولین بار ها احساس متفاوتی داشتم، ی گرما تو دلم، مث ی شمع وسط ی بوران، گرمایی نداره خب، موافقم، خیلی هم راحت ممکنه خاموش بشه، ولی کنجکاو بودم، همین باعث شد خودم رو دورش بکشم که خاموش نشه، بعد کم کم وقتی اونقدر برام ارزشمند شد که خودم رو دورش کشیدم که خطری تهدیدش نکنه گرماش زیاد شد کم کم و نورش زیاد شد و به یک مشعل بدل شد. ولی هنوز بوران بود، احساسات درهم و برهم ولی دیگه حس من کنجکاوی نبود، الان داشتم میدیدم، که ی مسیری هست، ولی نمیتونم ببینمش و الان دیگه مشعله خیلی امن تر بود در مقابل باد و بوران، نمیتونستن خاموشش کنن به راحتی ولی چیزی رو هم نمیشد دید.

زمان داشت میگذشت و من دنبال راهی برای روشن شدن و واضح شدن، ی مسیر رو تونستم پیدا کنم، توی مسیر کم کم تونستم یکم از لباس هایی که پوشیده بودم که سرما رو حس نکنم رو از تنم در بیارم چون داشت یکم شدت طوفان کمتر میشد و تازه فهمیدم که چرا قبلش بوران رو حس نمیکردم و همه چی از ی شمع شروع شد. تازه فهمیدم که خودم اون پایین وسط اون بوران ولش کردم(خودم رو) و اون(خودم در گذشته) فقط تونسته بود اینقدری خودش رو بپوشونه که زنده بمونه و اینقدر مصمم بود که به جایی رسیده بود که دیگه خبری ازش نبود و من یادم رفته بود اصن. ادامه دادم، داشتم مطمئنم میشدم که تو مسیر درستی هستم یا حداقل تو مسیر اشتباهی نیستم.

کم کم به جایی رسید که دیگه هوا هم داشت روشن میشد و کم کم تاریکی و سرما داشتن جاشون رو به نور و گرما میدادن. توی این مسیر هی از هر آنچه از گذشته بود دورتر شدم و احساسم و کنترل (یا حداقل آگاهی) احساسم داشت بیشتر میشد، توی مسیر خیلی چیزا فهمیدم در مورد خودم و برام ارزشمند بود و وقتی هوا کامل روشن شد و دیدم همه جا رو تازه فهمیدم که چقدر از اون بوران و سرزمینی که توش هیچ نوری حضور نداشت فاصله گرفتم.

مشعلم نبود ولی، یادم نیست از کی حضورش رو ندارم کنارم و جالب اینه که الان روبروم تو آسمون ی خورشیده که گرما و نور غیر قابل مقایسه‌ای با مشعل من داره، همونطور که مشعل نسبت به شمعی که لحظه اول تو دستام حس کردم. حالا دیگه همه هر آنچه که میخوام رو توی روشنایی خورشید میبینم. دیگه شکی ندارم، الان میدونم چی میخوام از خودم، میدونم که چرا باید قدم به جلو گذاشت و میدونم و میدونم. الا بعد از دو سال به خوبی میدونم که کسی که مقابلمه همون شمع کوچیکی بود که ی مشعل شد تا راهم رو پیدا کنم و خورشیدی شد تا تاریکی و سرما رو از دنیام پاک کنه.




در لحظه‌ای که نوشتم این متن رو، خیلی چیزا رو شفاف کردم قبلا، ولی اینجا همه تلاشم رو کردم که داستان واقعی هرآنچه که پیش اومد رو بگم. اینجا تلاشم این بود شفاف تر بگم که کیم و چیدمیخوام، چرا میخوام و چطوری اینقدر مطمئنم. حدودا دوسال طول کشید و تونستم ی شمع رو با قدردانی به خورشید آسمونم بدل کنم و این موضوع این اطمینان خاطر رو بهم میده که صبر کردن برام مزه‌ای جز شیرینی(یا همون مزه تلخ که مورد علاقه خپدمه) نداشته باشه.


پ.ن: نمیخوام کسی باشم که مزاحم هرآنچه ازم خواستی میشه و این متن با همون هدفی که توضیح دادم نوشته شده

پ.ن۱: ی جاهایی از کلمه دو سال بدون پیشوند حدودا استفاده کردم، مطمئنم هنوز دوسال نشده ولی میدونم بیشتر از یک سال و نیمه، برا همین برای کوتاه کردن و ساده سازی از کلمه دو سال استفاده کردم.

۱
۰
the one who just want to write
the one who just want to write
من فقط مینویسم چون نوشتن آرومم میکنه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید