این دفعه با ی عنوان شروع کردم، ی عنوان نوشتم و الان دارم در ادامه مینویسم که میخوام چی بگم، ممکنه خیلی هم مربوط نباشه. من بسیار زیاد زخمی شده‌ام تا حالا تو زندگیم، روش های مختلفی رو هم تست کردم برای بهتر کردنش، ولی هیچ راهی بهتر از این نیست که سریع بهش رسیدگی بشه، میدونی زخم حتی اگه سطحی باشه اگه بیخیالش بشی و سرباز بمونه و کاری براش نکنی عفونت میکنه و عفونتش اگه زیاد بمونه میزنه به خون و خون رو هم عفونی میکنه و اونموقعه که قلب به عنوان یکی از مفید ترین اعضای بدن در جهت از بین بردن کل بدن قدم بر میداره با پمپاژ خون عفونی.
به نظرم افکار هم نیاز به مراقبتی دقیقا شبیه زخم ها دارن، درسته که فکره ولی باز میتونه عفونت کنه، ی فکری که بهش بها نمیدی و سعی میکنی بهش اهمیت ندی و فکر نکنی یواش یواش عفونت میکنه، عفونتش پخش میشه و بیشتر میشه و همه افکار رو عفونی میکنه و اونموقع هستش که مغز دقیقا شبیه همون حالتی که برای قلب پیش اومد در جهت پمپاژ این افکار عمومی به همه فکر های تصور ها و باور های سالم تلاش میکنه و همین باعث میشه که قلبی پر از عشق و محبت بعد از یک مدت پر بشه از ناراحتی و هرآنچه که نباید.
من سه تا پاراگراف طولانی نوشتم در مورد شفاف سازی هرآنچه که گفته بودم، ولی یهو ی چیزی توی رفتار خودم نظرم رو جلب کرد، داشتم از تئوری پدرام استفاده میکردم، با نوشتن داشتم دید بهتری به خودم و خودت میدادم که یهو متوجه ی موضوعی شدم، شاید برات بگم، موضوع خیلی مهمی نیست، ولی خنده داره، جالب اینجاست که الان الگویی بین ترسی که داشتم و اون پیدا کردم. بهت که گفتم، ترسی رو که بهش آگاه باشم نیازی به نگرانی نداره، وقتی آگاهی داشته باشی میتونی بعد از فکر کردن و بررسیش به جاهای جذابی برسی. حالا از این برات بگم که راستش در این لحظه که به ترسم و ریشه‌ش آگاهی پیدا کردم همون فکری که گفتم در مقیاس پشه و تهران بزرگ هست هم کلا از بین رفته و میخوام باور کنی که در این لحظه آروم ترین حالت ذهنم رو دارم در مورد رابطه‌مون. باهات در میون میزارم حتما.
این برا یادآوری به خودمه که داستان رو یادم نره اگه خواستم برات بگم: چی شد که تهران؟!
