از پس غروب تو، شب ها آمد و رفت اما هنوز صبحی در این روزگار من ندمیده
ماهی در آسمان شب های من نیست و پیاپی از پس هم میگزرند شب ها در تاریکی مطلق
گاهی کور سویی از ماه من در آسمان شبم رخ مینماید و در چشم بر هم زدنی محو تاریکی میشود باز
پیمایش راه را همان کور سوی گاه و بیگاه برایم میسر میکند وگرنه میباست باز هم مثل روزگاران قبل از طلوعت در تاریکی و طوفان طفل معصوم احساساتم را به امان خودش ول میکردم
در انتظار صبحم و این سخت ترین و طولانی ترین انتظاریست که تجربه داشتهام
سخت است و طولانی ولی ممکن، چون پیمایش راه داشتنت هنوز ممکن است
اگر به گوش هر کسی برسد که در دیاری شب ها از پس هم میگذرند بی آنکه ماهی در آسمان باشد و صبحی از پسشان بیاید به واسطه گری طلوع خورشیدی، بی شک در سلامت عقل راوی شک میکند
اما این حال روزگار من است، زودتر طلوع کن که
طلوع تو
آخرین بهانه پایان شب های من است
وصف تو
تنها مشوق سماع احساسات و کلمات است
و تو
یگانه تصویری هستی که در آینه روبرو میبینم