میدانی، خیلی وقت است که اینجا برایت ننوشته ام، حتی خیلی وقت است که ننوشتهام. خواستم برای به صورت بریده بریده بنویسم و مستقیم ارسال که دیدم چه کاریه، اینجا مینویسم و بعد مطلعت میکنم. سلام.
خب بگذار از آنجا شروع کنم که چرا؟! خب دلایل که بسیار است و این وقت شب زمان مناسبی برای طول و تفسیر نیست پس بگذار از آن بالای بالا شروع کنم. خب من دوست داشتم کسی باشم که بدویی پیشم و بنویسی فکر کنم خراب کردم، فلان بود نتیجه، بیا چ ببین چی شده و یکمم آرامم کن. البته تلاش ناقصی کردی و چون من خواب بودم شکست خورد ولی مطمئنم که اگر هم بیدار بودم دست نیافتنی بود. حالا چرا؟! نه چون برام مهمه که نتیجه چی بود، چون اصلا نبود و نیست. نه چون دوست داشتم بدونم چیکار کردی، بلکه اون هم مهم نبود. چون دوست داشتم کسی باشم و باورم این بود که کسی هستم که دنیا هم اگر آوار شد و دکمه آوار شدنش را تو زده باشی باز هم میتوانی پیش من بیایی و برایم بگویی. همانطور که خودت مطلع هستی.
چیزی که غمگینم میکند در این مورد فقط و فقط این است، دوست ندارمش، اینکه آنگونه نباشمت را دوست ندارم.
شاید فکر کنی که چه شد امشب یهو با این یادآوری کوچک همه چیز یادم آمد، ولی باید بگویم هیچ هفتهای نگذشته که حداقل یک بار به این موضوع فکر نکرده باشم و غمگینم نکرده باشد.
اینها را نگفتم که غمیگنت کنم، نگفتم که تحت فشارت بگذارم که بگویی. حتی نگفتم که تحریکت کنم. گفتم که خودم را کمی تخلیه کنم، به خاطر تو هم ثبتش کردم که بتوانی بخوانی تراوشات مغزم را.
بالا گفتم که مهم نیست فلان و فلان، خب باید بگویم به این معنی نیست که اهمیتی ندارد، به این معنی است که در قبال ناراحت شدنت اهمیتی ندارد، وگرنه در مورد تو همه چیز اهمیت دارد.