برزخ!

خواستم اول عنوان رو بنویسم، ولی به این فکر کردم که مگه میشه متن رو ندید و عنوانش رو نوشت، مگه اصن قراره از رو چیزی بنویسم که براش عنوانش رو اول بنویسم، چیزایی که مینویسم هیچوقت از قبل پیش بینی شده نبودن مگر اینکه خودم موقع نشرش بهتون بگم.

دلم گرفته. ی سری پرونده باز داشتم بستم و الان دیدم هنوز وقت دارم، خوابمم نمیاد، دلمم گرفته، دیگه گفتم بیام بنویسم، چی از نوشتن بهتر آخه. میدونی یک هفته پیش اگه به بیان کردنش فکر میکردم ترس همه وجودم رو میگرفت، فکرش رو بکن، من حدودا دو هفته یک متن رو نگه داشتم، حدودا دو ماه بود داشتم قطره قطره اعتماد جمع میکردم، حدودا دو سال بود که داشتم لحظه به لحظه فکر میکردم و کلنجار میرفتم با خودم. میدونی میگن که اگه میخوایی بری برای ی مسابقه ورزشی باید از ماه ها قبلش نزاری هیچ داروی مشکوکی وارد بدنت بشه، از هفته ها قبلش نزاری هیچ موضوعی یا رفتار پرخطری داشته باشی نکنه باعث بشه قبل از مسابقه یا حین مسابقه آمادگی لازم رو از دست بدی. منم همینطور خیلی وقته که ایزوله کردم مغزم رو و فقط و فقط ی فکر رو تو سرم گذاشتم، نمیگم دو ساله ولی میگم که خیلی از این مدت رو ایزوله بودم.

دو شنبه بود، اینقدر فشار برزخ زیاد بود که نمیدونستم درست و غلط چیه، ذهنم دیگه توان پردازش نداشت، در این حد که تا ساعت ده و نیم هیچ نیازی به شام خوردن در خودم نمیدیدم و بعد ساعت ده و نیم(شب) یهو فکر کردم که من چقدر الان نیاز دارم که غذا بخورم و شروع کردم آماده کردن، حین آماده کردن هی داشتم با خودم کلنجار میرفتم که گفتنش هزینه‌ش کمتر از اینه که دیگه مغزت از دسترس خارج بشه، ولی نمیشد، میدونی یهو که نمیشه، همه تلاشم رو کردم ولی نشد، الکی که نمیشد ممکن بود همه آنچه که کرده بودم به باد بره، ریسک نکردم ولی ی کارایی کردم که مقدماتش آماده بشه، روز بعدش هی داشتم فکر میکردم که بلاخره آیا جراتش رو خواهم داشت، تا اینکه شب شد و اولین مطلب این اکانتم رو فرستادم برات. هنوز هم نمیتونم تصور کنم که چه باری روی من بود تا لحظه‌ای که اولین مسیج رو بعد از خوندنش بهم دادی. هنووز هم نمیدونم چطور تاب آوردم. ازم خواستی که صبر کنم و مهلت بدم و با کمال میل قبول کردم، من نتونستم برزخ رو تحمل کنم چون از جنس عذاب بود، ولی خوووب میتونم صبر کنم و مهلت بدم چون جنس این صبر و انتظار لطیفه. از جنس احساسه. حالا میفهمم که انتظار شبیه ی چاقو دو لبه‌ست، شبیه دو در دوزخ و بهشته، بستگی به خودت داره که کدوم رو انتخاب میکنی. برزخ برا من همون دوزخه ولی این انتظار برام همون بهشته.

بهشت خیلی قشنگه ولی دارم به این فکر میکنم که اگه انتظارش اینقدر شیرینه، پس جوابش چقدر میتونه متحیر کننده باشه؟ (اینجا میخواستم ی چیز دیگه بگم ولی احساس کردم ممکنه باعث ایجاد فشار بشه ولی واقعا همچین چیزی نمیخوام پس پاکش کردم :)

از اینجا به بعد میخوام یکم از حسم بگم، چیزی که شاید بشه تلاش برای تغیر نظرت بهش برچسب زد ولی این فقط حس منه و دارم مینویسمش و واقعا قصد ندارم که نمیدونم چجوری بگم، قصد ندارم که تو مذیقه(مزیقه، مضیقه یا هرچی) بزارمت که اونی رو بگی که من میخوام بشنوم، اتفاقا میخوام اونی رو بگی که دوس داری، البته که اگه اونچه باشه که من خوام حددداقل ممکنه به کشف و شهود و طی الارض بپردازم روزها از خوشحالی.

(مختاری که این بخش پایین رو نخونی ولی اگه خوندی مسئولیتش با خودته :)

بیا که دست هم رو بگیریم و بسازیم با هم. همه چی رو بسازیم. هرچیزی که ساختنیه تا این حس خالق بودنمون فعال بشه. آدما زمانی میتونن ی عشق واقعی رو بسازن که خالق باشن، که خلق کردن عادتشون شده باشه. ساختن یک زندگی کلی جزییات داره که فقط ی خالق میتونه به اونا پی ببره و اونا رو از قلم نندازه. بیا که با هم بسازیم و بسازیم و بسازیم تا زمانی که تجربه لازم برای ساختن ی زندگی که توش عشق جریان داشته باشه رو به دست بیاریم. بگو آره که منم بهت قول بدم که لبخندی که رو لبامه وقتی ازت میشنوم یا باهات حرف میزنم یا هرچیزی که از طرفت اومده باشه رو میبینم رو میخکوب کنم که سرجاش بمونه. احساس میکنم شبیه کلیشه‌ست، احساس میکنم خیلی رویایه حرفم، ولی نیست، حداقل باورم اینه که نیست و تجربه بهم میگه که نیست.

من دست به خلق کردنم خوب بوده و میدونم که میتونم خالق باشم کنارت. تو خیلی خالق خوبی میتونی باشی چون برا خالق بودن باید بشه خوب دید و خیلی خوب میبینی، برا خالق بودن باید احساس داشت و میشه دسته‌ای بلند بالا از احساسات زنده و زیبای تو نوشت همینجا. پس بیا که بسازیم، با هم بسازیم، هر آنچه که میخوایم رو بسازیم.