ویرگول
ورودثبت نام
the one who just want to write
the one who just want to writeمن فقط مینویسم چون نوشتن آرومم میکنه
the one who just want to write
the one who just want to write
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

اگه راحت بود که همه بهش میرسیدن

خیلی وقت بود دست به کیبورد نشده بودم که به صورت پست برات بنویسم محبوب من، شاید اگه درد و امراض کمی بهم امان میدادن این مدت راحت تر و بیشتر برات مینوشتم، بعضی ها میگن که متن هام خیلی شلخته و نا هماهنگی توش دیده میشه و هر قسمتش از ی شکل نوشتار استفاده میکنه ولازمه بگم چون هر قسمت از نوشته هام رو یکی از خاطرات یا بخش های احساسم به زبون میاره و من فقط میارمش روی کیبورد و به خودم اجازه دستکاری و تغیرشون رو نمیدم چون نمیخوام چیزی غیر از اونچه که دقیقا هست رو بشنوی حتی به قیمت یکم ناهماهنگی توی نوشته هام، بعدشم کی گفته که همیشه قوانین باید سرجاشون بمونن، قانونی که رعایت نکردنش آسیبی به کسی نمیزنه و حق کسی رو ضایع نمیکنه، رعایت کردنش اختیاریه به نظرم.

خب میخوام از همه چی بنویسم برات، ولی خب یکم نگرانم، نگران آینده، نه که نگران آینده باشم ها، من خودم رو میشناسم و میدونم که هرکاری لازم باشه میتونم انجام بدم و به درستی به اونچه که میخوام برسم، ولی خب نگرانم، حالا نگران چی؟ نگران مسیر. ببین فرض کن قصر سفر کردیم به ی شهر خیلی دووور، برای رسیدن بهش باید ۵-۶ روز توی راه باشیم، من با اطلاع از توانایی های خودم و وسیله‌ای که قراره ما رو به اونجا ببره اطمینان دارم که به مقصد میرسیم، ولی میترسم وسط راه به دلیل سختی ها و مشقت هایی که ممکنه به واسطه سفر و توی مسیر بودن پیش بیاد تو آزرده خاطر شی و یا از دایره صبر و تحمل خارج شی و بی قراری کنی، خب وقتی توی مسیر باشیم دیگه دستم به هیچ جایی بند نیست جز وجود خودم و تلاش برای کاور کردنش با احساساتم و کلامم و ...، ولی اگه اینقدر مسیر آزرده خاطرت کرده باشه که اینهایی که گفتم برات رنگ ببازن چی؟

مسیری که ازت خواستم توش باهام همراه و همقدم شی و شروع کردیم به حرکت کردن (حالا خیلی آروم فعلا که خوب هم هست در این برحه زمانی) مسیر سختیه، میدونم که راحت نیست، میدونم که تو رو کنار خودم دارم و با هم برای ساختن و دووم آوردن و خوشحال بودن تلاش میکنیم، ولی خب میخوام بدونم خسته بشی چیکار میکنی؟ اگه اینقدر سختی بکشیم که تحملت تموم بشه چیکار میکنی؟

میدونم که مقصدمون خیلی زیبا خواهد بود، چشم گیر خواهد بود، باور دارم که مسیر هم قشنگی های خودش رو داره، همراهی هم رو داریم تو مسیر، تلاش های هم رو میبینیم، کاور کردن خستگی ها و غر های همدیگه رو توی مسیر داریم، ولی خب همه چی که همیشه قشنگ و آروم و بی سر و صدا نیست، بعضی وقتا واقعا همه چی شلوغ و درهم و بر هم میشه، سخت میشه. خب من همه تلاشم رو برای کنترل کردن وضعیت همیشه میکنم و با داشتن تو و تلاش هات کنار خودم باور دارم که خیلییی میتونیم اینها رو کم کنیم، ولی باز هم به صفر که نمیرسه، هنوز میمونه، و من نگرانشم، من خودم که تاحالا تو زندگیم اینقدر سختی کشیدم و همه چی سرم اومده و فقط دنبال راهی برا دوباره بلند شدن گشتم و از قضا همیشه هم موفق شدم(حالا دیر یا زود) که مطمئنم هیچی نمیتونه کاری کنه که تسلیم شم، ولی آیا تو هم کنار من و با من قدم میزنی و تسلیم نخواهی شد تا مسیرمون رو بسازیم و طی کنیم و به مقصدمون برسیم؟

۴
۰
the one who just want to write
the one who just want to write
من فقط مینویسم چون نوشتن آرومم میکنه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید