دلتنگی رو میخوام ازش حرف بزنم، همون چیزی که هر لحظه دارمش و هر لحظه بیشتر میشه تا زمانی که میبینت و لحظه‌آی که دیدار به پایان میرسه شروع میشه باز به ازدیاد. غروبی که داشتی میرفتی تو کوچتون و سمت خونه‌تون، چشمام رو تا جایی که ممکن بود باز کرده بودم که بتونم یک ذره هم که شده بیشتر ببینمت. ولی این دلتنگی که دارم خیلیی قشنگه، خیلی، توش امید رو میبینم، نور رو میبینم، تابش افتاب روز های روشن رو میبینم، دیگه مبهم نیست برام.
00:00(بهت قول داده بودم و پای حرفم و قولم هستم، خواستم امشب رو جاودانه کنم)
لحظه‌ای که منتظرت بودم بیایی به شکل عجیبی استرس شدید و قشنگی کل وجودم رو گرفته بود،اصن چشمم که بهت افتاد آروم شدم و انگار که همه چی اوکی و عالی شده باشه به یک باره که همینطور هم بود، مگر میشود تو را ببینم و همه چی به یک باره آروم و اوکی نشه؟ تو اصلا همون کیمایی که در تاریخ بیان شده که درمان هر دردیست، که میتونه از مس طلا بسازه، که میتونه جاودانگی ببخشه، تو همان کیمیایی. با اینکه داشتن یک قطره از کیمیا هم میتونه هر دردی رو ساکت و جاودانگی رو به آدم ها ببخشه، ولی طمع داشتن بیشتر و بیشترش رو درک میکنم، لحظات تجربه بودنت همان کیمیاست و من خواهان همه آن هستم، همه همه آن. مگر میشود گفت جسم میتواند بدون روح هم به کارهایش ادامه دهد و فقط گاهی روح به ایشان سر بزنه، من هم همه لحظات تو رو کنار خودم میخوام، حتی یک لحظه نداشتنت هم تا ابد اثرش میمونه.
تو قشنگی، زیبایی، آرومی، متینی و بسیار سنگین و خیلییییییی مهربون. اینقدر قشنگ که محو زیبایی و قشنگی تو شده بودم و قسم میخورم که اگه عکس هات رو نگاه نمیکردم اصن در خاطر نداشتم که چی تنت بود و چه رنگی بود، اینقدر آروم که حس آرامش رو بهم میدادی تو همه لحظه ها، اینقدر متین که واقعا نمیتونم ازش حرف بزنم، نمیتونم اصلا، چون باید از چشمات بگم اگه بخوام متانتت رو شرح بدم و این کار من نیست و اینقدر مهربون که هر آنچه میخواستم بودی، اینقدر که زمانی که ازت خواستم دستات رو توی دستام داشته باشم حتی یک لحظه هم درنگ نکردی و این هدیه رو بهم عطا کردی.
اعتنماد، وقتی اون دستا رو گرفته بودم اعتماد ازش میگرفتم، اعتماد بهم تزریق میشد، گرما و امنیت. نمیتونم واقعا توضیحش بدم ولی برام خیلییی با ارزش و مهم بود اون لحظات. چشمات ولی من رو بلاخره از پا در میارن، قدرتی که چشمات داره و نفوذی که رو من داره واقعا میتونه از پا درم بیاره.
واقعا دستم خیلی چیز ها رو نمیتونه تایپ کنه، خیلییی چیز ها، ولی میخوام بدونی که حس خوبش هنوووز هم به همون قدرت تو وجودم هست، خصوصا اینکه شامه‌م حساس شده و میگرده دنبال بوی عطر تو تو کل وجودم و لباسام. هنوز هم هر لحظه که حس میکنم بوی عطرت رو واقعا از زمین و زمان جدا میشم و چقد قشنگه این حس.
دیدنت رو هر لحظه میخوام، داشتنت رو برای همیشه میخوام، تجربه کردنت رو بدون محدودیت میخوام، لحظه ها رو میشمارم، لحظه ها رو میشمارم.
دیدی این نوجوون ها وقتی تب میکنن میگن
بدون تو میمیرم؟؟؟
بدون تو نمیتونم نفس بکشم؟؟؟
تو نباشی من یک لحظه هم دووم نمیارم؟؟؟
محبوب جان
عزیز دلم، قوربونت برم، من نباشی هم میتونم زنده بمونم، میتونم نفس بکشم و دووم میارم، چون این از قابلیت های غریزیه انسانه و یکم که احساسات از دایره کنترل افکار دور میشه همه چی تقریبا به حالت عادی برمیگرده، میگم تقریبا، چون احساسات رو هنوز در نظر نگرفتم، چون اونی که زخم میخوره احساساته و خب موضوعی که هست اینه که اکثرا آدم ها بعد از همچین شکست هایی به خاطر غریزشون شروع میکنن سرکوب کردن احساسات و افکاری که مربوط به اون آدم باشه و هر خاطره به چنگی میمونه که کل اجزاری داخلی بدن رو زخم میکنه.
ولی بدون که من بدون تو زندگی رو نمیخوام این دیگه اختیار خودمه، ربطی هم به قابلیت های غریزی انسان نداره، نمیخوامه و ریشه در اختیار داره. همه وجودم با تمام توان داره در مسیر ساختن و خلق کردن هرآنچه که بهش نیاز داریم و باعث میشه کنار هم نگهمون داره تلاش میکنم و میخوام ممکن کنم اونچه که میخوام رو :)
بعضی جاهای متن جا به جا شده ولی چیزی از اون کم نشده
