
۲۷،۲۸
گذشته یا آینده
کسی در بدو تولد به انسان تعهدی برای خوشحالی و آرامش ابدی و موفقیت و کامیابی نداد.
پس انتظار، اضطراب، ناکامی تجربههای طبیعیه.
حالا نیومدم بگم یهو حالا شب تولدم به پذیرش رسیدم، نه بابا
دویست دفعه برگشتم و پشتسرم رو نگاه کردم، به چیزهایی که آرامشام بودن، کامیابیم بودن نگاه کردم و انتظارشون رو کشیدم، منتظر بودم بهم برسن، دستم رو بگیرن.
اونها هم توان نداشتن، اونها هم داشتن پشتسرشون رو نگاه میکردن.
هنوز بابت خیلی مسائل، مضطربام.
بابت اینکه نمیتونم فضای امنام رو بشکنم، ناراحتم.
بابت اینکه نتونستم گاهی با ترسهام، غرورم مواجه بشم، از دست خودم و بقیه عصبانی میشم. در کل فراموش میکنم و از کسی ناراحت نیستم.
خدایا تو توی قلب من چی خوندی؟
من در هر مسیری به چیزی جز تو و البته ترسهام فکر نکردم، البته اینم بهت بگم اگر قرار بود ترسها و تو یکجا باشید از ترسها هم بخاطر تو عبور میکردم. چون خواستم همیشه همین باشه، همیشه برای تو باشم، قلبم اگر برای چیزی و کسی میتپه، تو حضور داشتهباشی، کاری اگر میکنم، صبح اگر پامو از خونه گذاشتم بیرون، به یاد تو باشه، و شده، و موفقیتآمیز بوده، اگر کم کاری کردم، تهش از تو خجالت کشیدم.
میتونم بگم که
گر با توام از تو جان دهم آدم را
از نور تو روشنی دهم عالم را
چون بی تو شوم قوت آنم نبود
کز سینه به کام دل برآرم دم را
نه بخاطر تشویق و تنبیهی!
بلکه بخاطر اینکه دوست نداشتم فاصلهای بین من و تو باشه.
۲۸ حس خاصی نیست، همونطور که ۲۷، ۲۳، ۲۰
منظورم اینه بالا و پایینیش، خیلی فرقی نمیکنه، اتفاقاتی که میشد باشه، نشده تاحالا.
نخواستی و اصرار و برگشتنهای من چیزی رو درست نمیکنه، اوریتینگ هز چنجد.
اینچیزا اذیتکنندهست.
یهجا یه چیزی گفتی:
گفتی رفیق من لا رفیق له.
البته تو رفیق خوب بهم دادی و ممنونم، اما من آدمی نیستم جز از تو چیزی بخوام. اگر رفیقی، اگر باید چیزی ازت بخوایم که از کسی قادر به انجامش نیست. پس به تو میگم.
وای خدا گوشت رو بیار نزدیک، نمیخوام کسی بشنوه، تمسخر کنه، نمیخوام کسی بشنوه ترحم کنه، نمیخوام کسی بشنوه، ناکامیهام رو ببینه، میخوام تو گوشت داد بزنم و بگم بابا من هزار بار این درها رو زدم، خیلی اومدم و رفتم، کارهایی هم کردم که وظیفهام بوده، ولی دور از تو نبودم.
تو از این امتحانات تکراری میخوای چه نتیجهی متفاوتی بگیری؟
درس شجاعت در برابر ناکامی؟
تو چیزهای بزرگی برام درست کردی، انقد ازت مطمئنم که نمیخوام اصرار کنم.
ناهید
ناهید پسفردا شب عروسیشه
چقد از تو مطمئنه، تو عمل
چقد اینرسی نداره در برابر مقدرات، آغوش بازی در برابر رخدادها داره، پذیرش و رهایی داره، شجاعت دل زدن به دریا داره.
۲۷ اینا رو چون کم داشتم خیلی به چشمم اومد.
کارم خوب پیش رفت ولی، هر روز ازت کمک خواستم امکان نداشت باگی، فیکس نشه، امکان نداشت کم بیارم. اینم جالب بود.
دست و دلباز بودم، معاشرت کردم.
ریز ریز فحش دادم، غیبت کردم و گاهی جلوی وسوسههام در برابر چیزها نایستادم، گاهی کمصبر بودم، بیمار شدم، همدل و همراه بودم، برای برادر بزرگم و اقوام حضور کمرنگی داشتم، در حالی که همیشه تو فکرشونم، ورزش کردم، جنگ هم که بود، ناامید هم شدم اما بیشتر از اون امید بود و...
میبینی! در کل اگر الان تموم شه، نام نیکی نخواهد موند، فراموش میشیم، گویی نبودیم.
خدایا این دستای خالی رو بگیر.