در مورد حسادت کنجکاوی میکنم، دنبالش میگردم، پنهانش میکنم چون خیلی خصلت نکوهیدهایه از دید خودم؛ اما گاهی باهاش مواجه میشم و انکارش میکنم، چون برام یادآوری میکنه که هنوز اونقدر بزرگوار نشدی، و این اذیتم میکنه.
یه جمله طلایی دارم، اونم اینه: اگر ایمانام قوی بود
در جستجو نبودم
کمتر مضطرب میشدم.
آرزوها و عطش تصاحبهای زودهنگام و نشدنها، دل آدم رو پیر و فسرده میکنه و من هم روزهای تاریکی از سر گذروندم چون سرخوردهبودم؛ به ناچار تنها ریسمانی که بهش چنگ زدم همونی بود که بعد از تاریکیها نمود پیدا کرد. اونجا بود که گفتم من دیگه هیچ ایدهای ندارم هر آنچه تو مقدر کنی رو من میپذیرم.
از اون روزگار یه سال و خوردهای میگذره و هر روز که صبح میشه میگم میدونی نمیدونم و بلد نیستم اما فقط بخاطر خیر قدم برمیدارم، ته این مسیر تو هستی و این درستترین و مجهولترین راهه که براش برنامهای ندارم و هیچوقت خوشم نمیاد تعیین و تکلیف کنم.
نه بخاطر خرد یک جوان ۲۶ ساله، بلکه بخاطر تجربه، هرجا جلوی اتفاقات ایستادم و یا انتظار کشیدم و راهبری کردم، زیرش له شدم، لاکن نصحیت نیست، روایتگریه.
رها کردم و گفتم هرچی در این راه دیدم رو میپذیرم، باید همین باشه یعنی، این حرفی بوده که زدم، اگر بدخلقی، اگر ناآگاهی، اگر حقارت، اگر بینام و نشانی و...
مواردی بوده و نابلدی اما به او سپردم.
صبر و پذیرش و تحمل چیزهاییه که با عشق قبولشون میکنم گرچه سخت، گاهی رذیلتهای خودم رو میفهمم و شوکه میشم و میگم ببین من اینم اما میخوام که موثر باشم و هر روز صبح دوباره شروع میکنم.
سال بعد کجا؟ پنج سال بعد کجا؟ با چه کسانی با چه خاطراتی از خودمون؟
هیچ پلنی براش ندارم؛ فقط ادامه میدم، تلاش میکنم. در هرکجا باشم، هر روز سعی میکنم در مسیر خیر و زیبایی و دانایی قدم بردارم همین. البته اگر بتونم این مسیرها رو بشناسم؛ راستش همین هم مهم نیست، اگر اشتباه بود باز از نو.دوباره، دوباره و دوباره.
چون در راه قدم گذاری، راه با تو خواهد گفت از آن هزار پرسش بر دلت.